ึ้นแล้ว
นางเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านคังพูดจาและทำอะไรตรงไปตรงมาเช่นนี้ หากข้ายังพยายามปิดบังอย่างสุดกำลัง ก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะเสียมารยาทกับท่าน ข้าก็ไม่พูดจาอ้อมค้อมกับท่านแล้วเช่นกัน หากระหว่างคำพูดมีตรงไหนล่วงเกินไป ขอให้ท่านคังอภัยให้ด้วย!”
“ท่านหญิงเกรงใจเกินไปแล้ว!” คังเสียงอวิ๋นพูดจาเกรงใจกับเจียงเซี่ยนอยู่พักหนึ่ง
เจียงเซี่ยนก็ถามเขา “ข้าได้ยินน้องรองบอกว่า ท่านคิดจะไปฝูเจี้ยนกับท่านเจิ้งเพื่อนสนิท?”
คังเสียงอวิ๋นพยักหน้า
เจียงเซี่ยนก็เอ่ยโดยไม่รอให้เขาเอ่ยปากว่า “ข้าถามได้หรือว่าทำไมท่านคังถึงอยากไปฝูเจี้ยน?”
คังเสียงอวิ๋นไม่ปิดบังหลี่จี้ ก็ยิ่งไม่จำเป็นต้องปิดบังเจียงเซี่ยน
เขาเล่าเรื่องราวทั้งหมด และเอ่ยว่า “ตอนหลังคุณชายหลี่จี้ไปที่บ้านของข้าอีกครั้ง บอกว่าอยากเชิญข้าไปซานซี เพียงแต่ข้ารับปากเพื่อนแล้วว่าจะไปฝูเจี้ยนด้วยกัน และข้าก็รู้แต่การต่อเรือ ไปซานซี ก็ไม่สามารถแสดงความสามารถได้อยู่ดี จะกลายเป็นทำให้ท่านหญิงผิดหวัง!”
เจียงเซี่ยนได้ยินแล้วก็เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “จะว่าไป…ที่เชิญท่านคังไปซานซี ก็เป็นเพราะข้าสงสารคุณหนูใหญ่ของตระกูลท่านเช่นกัน คนที่เฉลียวฉลาดหลักแหลมอย่างนาง แถมยังเป
