หลังจากเจียงลวี่สอดแทรกมุขตลกอยู่พักหนึ่ง เจียงเจิ้นหยวนก็มาแล้ว
ฮูหยินฝางกับเจียงลวี่ต่างประหลาดใจเล็กน้อย จึงเอ่ยว่า “ไม่ใช่ว่ากินมื้อกลางวันแล้วมาหรือ?”
ภูเขาเสี่ยวทังห่างจากเมืองหลวงหนึ่งถึงสองชั่วยาม พวกเขาเพิ่งจะรับมื้อกลางวันได้ไม่นาน เจียงเจิ้นหยวนก็มาแล้ว
คนทั้งกลุ่มรีบออกไปรับ
เจียงเจิ้นหยวนขี่ม้ามา แต่เปลี่ยนเป็นชุดลำลองแล้ว พาผู้ติดตามมาด้วยสองคน ตอนที่พวกเจียงเซี่ยนออกไปรับ เขากระโดดลงจากหลังม้าแล้ว และโยนแส้ในมือให้ผู้ติดตามคนหนึ่งในน นั้น แล้วเดินก้าวใหญ่มาที่ประตูฉุยฮวาอย่างรวดเร็ว
พอเห็นพวกฮูหยินฝาง สายตาของเขาก็จับจ้องไปที่เจียงเซี่ยนทันที และยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู
พวกเจียงเซี่ยนรีบเข้าไปคารวะ
เจียงเจิ้นหยวนพยักหน้า ถือว่าคารวะตอบแล้ว และเดินเข้าไปข้างในทันที
ฮูหยินฝางติดตามอยู่หลังเขาหนึ่งก้าว และถามเขาด้วยเสียงอ่อนโยนว่า “ทำไมท่านถึงมาเวลานี้ กินอะไรมาหรือยัง? ผู้ติดตามนำเสื้อผ้ามาหรือไม่? จะเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนหรือไม่?”
เจียงเจิ้นหยวนหยุดฝีเท้าใต้ค้างองุ่นในลานบ้าน และเอ่ยว่า “ข้ารับประทานอาหารเที่ยงมาแล้ว สยงจวิ้นหรงเร
