ทั้งสองคนต่างไม่พูดอะไรไปชั่วขณะ
ในโถงบุปผาเงียบสงัด หากเข็มหล่นก็คงได้ยิน
นานสองนาน เจียงเซี่ยนได้สติกลับมาก่อน
นางหัวเราะออกมา และเอ่ยว่า “ดูพวกเราสิ กว่าจะได้เจอกันก็ไม่ง่ายเลย แต่กลับอารมณ์เสียขึ้นมาเพราะพวกเรื่องจุกจิก!”
“ก็จริง!” ไป๋ซู่ก็หัวเราะออกมาเช่นกัน แล้วเอ่ยว่า “พวกเราไม่คุยเรื่องพวกนี้แล้ว เจ้าเล่าเรื่องที่เจ้าอยู่ซานซีให้ข้าฟังได้หรือไม่ เหตุใดช่วงก่อนหน้านี้ถึงได้ยินว่าเจ้าสั่ งสอนขุนนางด้วย?”
เจียงเซี่ยนจึงเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้นางฟัง
ฉิงเค่อเข้ามาถามว่าจะตั้งอาหารเช้าที่ไหน
ทั้งสองคนต่างตัดสินใจรับประทานอาหารในโถงบุปผา
รับประทานอาหารเสร็จ เจียงเซี่ยนพาไป๋ซู่ชมบ้านหลังเล็กของตนเอง
ตาน้ำพุของน้าพุร้อนอยู่ในศาลาหกเหลี่ยมหลังหนึ่งของสวนดอกไม้ด้านหลัง ไม่เล็กไม่ใหญ่ อย่างมากที่สุดก็แช่ได้หกเจ็ดคน สระน้ำก่อเป็นรูปดอกไห่ถัง ข้างๆ หินสีเทาซ้อนกันอ อยู่สองสามก้อน และปลูกต้นกล้วยกับทับทิมสองสามต้น น้ำพุสีเขียวขจี ค่อนข้างมีความชนบท
ไป๋ซู่เอ่ยว่า “เดี๋ยวฮูหยินฝางจะต้องมาอย
