เล็กน้อยด้วย”
“ความคิดนี้ดี!” นางยังไม่ทันพูดจบ นัยน์ตาทั้งสองข้างของไป๋ซู่ก็ทอประกายแล้ว “ทั้งสามารถหลบเลี่ยงหูตาของในคนวังได้ และยังสามารถเข้าสู่ภูเขาวั่นโซ่วอย่างเงียบๆ ได้ด ด้วย แต่ทำไมเจ้าต้องไปพบเฉาไทเฮาให้ได้? มีเรื่องลำบากอะไร บอกพวกเราไม่ได้หรือ?”
“ข้าไม่อยากให้พวกเจ้าทุกคนทำผิดไปด้วย” เมื่อเผชิญหน้ากับไป๋ซู่ เจียงเซี่ยนก็ไม่พยายามปิดบังอย่างสุดกำลังเช่นกัน “ข้าไปพบเฉาไทเฮา เพราะอยากหางานให้หลี่เชียนสักงาน”
ไป๋ซู่ตกใจมาก แล้วก็หัวเราะออกมา และเอ่ยว่า “เป่าหนิง เจ้ามีวันนี้!”
ทว่าเจียงเซี่ยนกลับไม่ใส่ใจแม้แต่นิดเดียว และเอ่ยว่า “ทำไมเจ้าถึงบอกว่าข้าก็มีวันนี้? เมื่อก่อนข้าเคยพูดอะไรอย่างนั้นหรือ?”
“คำพูดที่ชอบเอาชนะแบบนั้นเจ้าไม่เคยพูด” ไป๋ซู่ป้องปากยิ้ม “แต่ตอนนั้นที่ท่านหญิงตงหยางหาตำแหน่งขุนนางมาให้สามีของท่านหญิงด้วยวิธีการที่ไม่ถูกต้อง เจ้าเคยเหน็บแนมท่านหญิง งตงหยางว่าโง่เขลาไม่ใช่หรือ? บอกว่าคนอย่างสามีของท่านหญิง ทำอะไรไม่เป็นเลย ท่านหญ
