น”
แน่นอนว่าไป๋ซู่ไม่มีทางที่จะหัวเราะเยาะเจียงเซี่ยนต่อ จึงเปลี่ยนเรื่องตามนาง “ก็ดีเหมือนกัน ไว้ถึงหน้าหนาวข้าจะมาอยู่ชั่วคราวสักสองสามวัน จะได้ช่วยเจ้าตกแต่งบ้านหลังนี้อย ย่างดี ไว้ตอนที่เจ้ามาอีกครั้ง จะต้องเปลี่ยนไปมากอย่างแน่นอน ทำให้เจ้าอยู่แล้วก็ไม่อยากจากไปเลย”
ทั้งสองคนพูดคุยพลางหัวเราะ และนั่งลงบนที่นั่งคนงามข้างศาลา
มีสาวใช้รีบมารายงานว่า “คุณชายใหญ่มาเป็นเพื่อนฮูหยินแล้วเจ้าค่ะ”
ใบหน้าของทั้งสองคนต่างฉายแววดีใจ พวกนางจัดเสื้อผ้า และไปที่ประตูฉุยฮวา
รถม้าผ้าใบสีดำจอดอยู่หน้าประตูฉุยฮวา ฮูหยินฝางที่สวมหมวกม่านตาข่ายลงจากรถม้าโดยมีแม่นมอวี๋คอยประคอง
“ท่านป้า!”
“ฮูหยินฝาง!”
ทั้งสองคนเข้าไปหาอย่างดีใจ
ฮูหยินฝางเลิกหมวกม่านตาข่ายขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่เอ็นดู
ทั้งสองคนเข้าไปคล้องแขนของฮูหยินฝางคนละข้าง
ฮูหยินฝางหัวเราะ คนทั้งกลุ่มเข้าไปทางประตูฉุยฮวา
“ก่อนหน้านี้ข้ายังกังวลว่าเจ้าถูกรังแกที่ตระกูลหลี่จึงกลับมา” ฮูหยินฝางสังเกตสีหน้าของเจียงเซี่ยน พลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “อาลวี่กลับไปบอกข้าว่าเจ้าใช้ชีวิตสุขสบายมาก
