้ชีวิตในวังจริงๆ ก็รู้ได้ถึงความร้ายกาจแล้ว” เอ่ยถึงตรงนี้ ไป๋ซู่ก็เอ่ยกับเจียงเซี่ยนอย่างจริงจังว่า “เจ้าแต่งไปซานซีได้อย่างไร คนอื่นไม่รู้ หลี่เชียนยังไมว่าหรือ? ทำไมเขาถึงปล่อยให้เจ้ากลับมาอย่างลับๆ? ข้าว่าเจ้าอยู่ที่ภูเขาเสี่ยวทังสักสองสามวัน กินอาหารว่างของเมืองหลวง และวนไปรอบๆ สักหน่อยก็รีบกลับไปเถอะ อย่าให้ฝ่าบาทรู้เชียว ครั้งก่อนข้าอยากเข้าวังไปเยี่ยมไทฮองไทเฮากับไทฮองไท่เฟยก็ถูกแม่นมเมิ่งขวางไว้ ไทฮองไทเฮาคิดว่าตอนนี้มีตระกูลหานแล้ว พวกเราก็ควรจะยอมอ่อนข้อให้เช่นกัน และปล่อยให้พวกเขาไปกระโดดโลดเต้น…พวกผู้ตรวจการจับตามองตระกูลหวังมาหลายปีก่อน แล้วก็จับตามองตระกูลเฉามาหลายปีแล้ว ก็น่าจะจับตามองตระกูลหานเช่นกัน พวกเราฉวยโอกาสนี้ ทำทุกสิ่งที่ควรทำ ถึงเวลานั้นพอพวกผู้ตรวจการได้สติกลับมา จะได้ไม่เริ่มซุบซิบจนทำให้คนรังเกียจอีก”
เจียงเซี่ยนอดที่จะหัวเราะไม่ได้
ชาติก่อนตระกูลหวัง ตระกูลเฉา และตระกูลเจียงมักจะถูกพวกผู้ตรวจการกล่าวโทษเสมอ ชาตินี้ก็ถึงตาคนอื่นแล้วเช่นกัน
“ข้ารู้แล้ว!” เจียงเซี่ยนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ข้าเจอไทฮองไทเฮากับเฉาไทเฮาแล้วก็ไป”
ไป๋ซู่เหมือนกับเจียงลวี่ พอได้ยินว่านางอยาก
