เรามากมายเช่นกัน ยิ่งกว่านั้นเขาเป็นหลานของเฉาไทเฮา เรื่องบางเรื่องพวกเ เราพูดก็สู้เขาไปพูดไม่ได้”
เจียงลวี่ขมวดคิ้วขึ้นมา และเอ่ยว่า “เจ้าอยากพบเฉาไทเฮาหรือ?”
“อืม!” เจียงเซี่ยนไม่ปิดบังเจียงลวี่ “ครั้งนี้ข้ามาเพราะอยากไปพบเฉาไทเฮา”
“มีอะไรที่ท่านพ่อออกหน้าให้ไม่ได้หรือ?” เจียงลวี่เบ้ปาก และเอ่ยว่า “เหตุใดจะต้องไปขอร้องนาง! นางกับตระกูลของพวกเราไปด้วยกันไม่ได้”
เจียงเซี่ยนมีแผนการของตนเอง จึงขานรับอย่างคลุมเครือ และถามถึงพวกสามีภรรยาเจิ้นกั๋วกงและไทฮองไทเฮา
“ไทฮองไทเฮาเหมือนอย่างที่เจ้าบอกก่อนหน้านี้ ยังไม่รู้” เจียงลวี่เอ่ย “ท่านแม่นั้นรู้แล้ว แต่คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะพักที่ภูเขาเสี่ยวทัง จึงให้คนทำอาหารโต๊ะหนึ่ง รอเจ้ากลับไปอยู่! หลายวันนี้ท่าน พ่อก็เลิกงานเร็วเช่นกัน คงจะกำลังรอเจ้ากลับมา”
เจียงเซี่ยนรู้สึกผิดมาก
ชาติก่อนนางทำให้คนเหล่านี้เป็นห่วงนาง ชาตินี้ก็ยังทำให้คนเหล่านี้เป็นห่วงนางเหมือนเดิม
ทว่าเจียงลวี่กลับปลอบใจนาง “ไม่เป็นไร! เจ้าสบายดีพวกเราก็สบายใจแล้ว”
