ารไม่มีช่องทางร้องเรีย ยนเช่นกัน
อวิ๋นหลินลังเลชั่วครู่ และขานรับด้วยเสียงนอบน้อมว่า “ขอรับ”
เจียงเซี่ยนอารมณ์ไม่ดี จึงย่อมจงใจจับผิด พอเห็นสถานการณ์ก็ถามอวิ๋นหลินอย่างไม่พอใจว่า “เจ้าลังเลอะไร? กลัวข้ารับผิดชอบไม่ไหวหรือกลัวก่อเรื่องให้ท่านแม่ทัพของพวกเจ้า?”
“ไม่ใช่ทั้งสองอย่างขอรับ!” อวิ๋นหลินรีบเอ่ย “ก่อนหน้านี้ท่านหญิงไม่อยากเปิดเผยร่องรอยมาตลอด ดังนั้นข้าจึงกลัว…”
“ไม่เป็นไร!” เจียงเซี่ยนเอ่ยอย่างไม่เห็นด้วย “บนโลกนี้มีคนกับเรื่องที่สามารถจัดการข้าได้ไม่มากนัก แต่ตระกูลหานของพวกเขาต้องไม่ใช่หนึ่งในนั้นอย่างแน่นอน และตระกูลหวัง งเพียงแค่ผูกสัมพันธ์กับตระกูลหูเท่านั้น เสียหน้ามากขนาดนี้ คนที่ประจบประแจงเองอย่างเขา ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่จะมีหน้าขอให้ตระกูลหานออกหน้าช่วยหรือไม่ เรื่องอื้อฉาว ที่ตบหน้าแบบนี้ พวกเขาจะต้องพยายามปิดบังอย่างสุดกำลังอย่างแน่นอน ต่อให้พวกเขาอยากขอให้ตระกูลหานช่วย กว่าเขาจะไปพบคนของตระกูลหู แล้วค่อยบอกตระกูลหาน เวลานั้นพวกเราก ก็คงจะกลับซานซีไปตั้งนานแล้ว ยิ่งกว่านั้น” เอ่ยถึงตรงนี้ นางก็เม้มปากยิ้ม และเอ่ยว่า “ข้ากลับเมืองหลวงอย่างไม่กลัวระยะทางแสนไกลแบบนี้ หากไม่ให้
