ข้าจะถ่วงคนของตระกูลหวังไว้ที่นี่ ท่านรีบไปรีบกลับ ถึงเวลานั้นพวกเราหนีไปแล้ว พวกเขายังกล้ามาหาถึงที่อย่างนั้นหรือ?”
เจียงเซี่ยนได้ยินแล้วก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มพลางพยักหน้า และเอ่ยว่า “ความคิดของเจ้าดีมาก!”
ทว่าเสียงพูดของนางยังไม่ทันจางหาย เสียงตวาดของอวิ๋นหลินก็ดังมาจากข้างนอก “อธิบายเหตุผลกับพวกเจ้า พวกเจ้าไม่เข้าใจใช่หรือไม่! เช่นนั้นก็เจอฝีมือที่แท้จริงด้วยกำปั้นแล้ว วกัน!” พูดอยู่ เสียงทะเลาะวิวาทก็ดังมาจากข้างนอก
หลี่จี้ยังนั่งนิ่งได้ที่ไหนกัน เขาเปิดประตูและพุ่งออกไป และถึงจะเป็นเวลานี้ เขาก็ยังช่วยปิดประตูให้เจียงเซี่ยนอย่างดี
เจียงเซี่ยนพยักหน้า และพอใจหลี่จี้มากขึ้น
นางไม่ได้ออกจากห้องแม้แต่นิดเดียวตั้งแต่ต้นจนจบ
แน่นอนว่าผลลัพธ์ไม่ต้องบอกก็รู้ได้
ถึงแม้ตระกูลหวังจะไม่มีคนที่ถูกตีตาย ทว่าหากไม่ถูกตีจนบาดเจ็บก็ตีพิการแล้ว ทั้งลานเต็มไปด้วยเสียงร้องอย่างเจ็บปวด
เจ้าของโรงเตี๊ยมรู้ว่าเจอคนที่จัดการยากแล้ว ด้านหนึ่งจึงให้คนไปแจ้งข่าวกับตระกูลหวัง อีกด้านหนึ่งก็วิงวอนพวกอวิ๋นหลินกับหลี่จี้ครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยเสียงทุ้มต่ำและ เศร้าโศก
