วุ่นใจ และตัดตระกูลขุนนางที่มีหน้ามีตาเล็กน้อยในเมืองหลวงอย่างเร็วมากรอบหนึ่ง ก็ไม่ได้เบาะแสอยู่ดี
เจียงเซี่ยนถามนางแล้วว่า “นายหญิงคังกับคุณหนูใหญ่คังคิดจะทำอย่างไร?”
ในเมื่อนายหญิงคังส่งลูกสาวคนโตมาขอบคุณนาง ก็แสดงว่าวางใจต่อการทำงานของลูกสาวคนนี้มาก
คุณหนูใหญ่คังได้ยินก็หน้าแดงก่ำในชั่วพริบตา เดี๋ยวอ้าปากเดี๋ยวหุบปาก ครู่ใหญ่ถึงจะเอ่ยเสียงเบาว่า “ขอให้นายหญิงพาพวกเราไปจากชางผิงด้วย ต่อไปข้าจะเป็นคนรับใช้ ตอบแทนนายหญิงเจ้าค่ะ”
อาจจะเพราะเป็นครั้งแรกที่ขอร้องคน แล้วก็อาจจะเพราะอายุยังน้อย หรือรู้สึกว่าคำขอนี้ของตนเองเกินไปหน่อย คำพูดของคุณหนูใหญ่คังตรงไปตรงมามาก ยังพูดไม่จบ ศีรษะก็ก้มลงเหมือนประคองไม่ค่อยไหวแล้ว จึงยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องมองเจียงเซี่ยนสักครั้ง ส่วนเจียงเซี่ยนในเมื่อตัดสินใจช่วย ก็ไม่มีทางที่จะทิ้งคนไว้ที่นี่ ตระกูลคังขอบคุณนางหรือไม่ จะมีปัญหาหรือไม่ ล้วนไม่อยู่ในขอบเขตความคิดของนาง
แต่คุณหนูใหญ่ตระกูลคังกลับเข้าใจผิด คิดว่านางจะออกเดินทาง โดยทิ้งตระกูลคังเอาไว้
“ข้าถามว่าหลังจากพวกเจ้าไปจากชางผิงแล้วคิดจะทำอย่างไร?” เจียงเซี่ยนชอบเด็กสาวคนนี้มากทีเดียว ดังนั้นจึงยอมอธ
