แบบนี้ ก็ลุกขึ้นยืนอีก และเอ่ยทั้งที่หน้าแดงว่า “ข้าเป็นคนเสียมารยาทต่างหาก! รู้ว่าคุณชายมาคารวะนายหญิง ก็ควรจะหลบไปถึงจะถูก เพียงแต่ท่านแม่ดูแลพวกน้องชายกับน้องสาวคนเดียวจึงกินแรงเล็กน้อย ข้ากลัวว่าพวกน้องชายกับน้องสาวจะไม่รู้ความ และร้องไห้งอแงขึ้นมาจนทำให้นายหญิงเดือดร้อน จึงรีบร้อนอยากพบนายหญิงเร็วหน่อย ข้าควรจะเป็นคนขอโทษคุณชายถึงจะถูก…”
เจียงเซี่ยนยิ้ม และเอ่ยว่า “เจ้าไม่ต้องเกรงใจ ข้าก็เป็นคนตรงไปตรงมาเหมือนกัน นั่งลงคุยกันเถอะ!”
คุณหนูใหญ่คังขอบคุณและนั่งลง
ฉิงเค่อยิ้มพลางนำชากับของว่างมาให้แขก
ตอนที่คุณหนูใหญ่คังมายังเพียงแค่อยากขอบคุณคนตระกูลนี้ เวลานี้เห็นเจียงเซี่ยนกับฉิงเค่อต่างสวมชุดผ้าฝ้ายเนื้อละเอียด และไม่สวมเครื่องประดับใดๆ แต่คำพูด การกระทำ และกิริยาท่าทางกลับสุขุมเยือกเย็นกว่าท่านย่าที่เคยได้รับบรรดาศักดิ์ระดับสามของนางเสียอีก พูดถึงตระกูลหวังก็ไม่มีความกังวลและหวาดกลัวแม้แต่นิดเดียว ไม่มีทางที่จะเป็นเพียงนายหญิงจากตระกูลขุนนางธรรมดาที่เข้าเมืองหลวงไปเยี่ยมคนในครอบครัวอย่างที่คนที่ช่วยนางบอกอย่างเด็ดขาด
เช่นนั้นนางเป็นสมาชิกในครอบครัวที่เป็นผู้หญิงของตระกูลไหนกันแน่?
นางว้า
