มาในวัง จึงพลัดพรากกับพี่ชายและหลานชายในครอบครัว ปีที่แล้วเพิ่ง งจะหาตัวเจอ”
“พี่ชายของเขากับพี่สะใภ้เสียชีวิตไปตั้งนานแล้ว ในตระกูลเหลือเพียงหลานชายคนเดียว หลังจากยอมรับว่าเป็นญาติ เข ขาก็รับหลานชายคนนี้มาที่เมืองหลวง และเลี้ยงเหมือนเป็นลูกแท้ๆ ของตนเอง”
“คนอื่นต่างรู้ว่า หากอยากประจบตู้เซิ่ง สู้ประจบหลานชายของเขาดีกว่า”
“ประจวบเหมาะกับหลานชายของเขาปีนี้อายุสิบแปดปี ถึงวัยที่รู้เรื่องทางโลกแล้ว จึงอยากหาเด็กสาวที่สวยและเชื่อฟั งสองคนมารับใช้ข้างกาย”
“ตระกูลหานอยากส่งคนสองคนให้หลานชายของตู้เซิ่ง”
“ตระกูลหวังเห็นว่าลูกสาวคนโตของผู้หญิงคนนั้นหน้าตางดงามมาก จึงสนใจทันที”
“แต่ผู้หญิงคนนั้นมาจากตระกูลบัณฑิต นางยอมตายดีกว่าขายลูกสาว ตระกูลหวังไม่มีทางเลือก ถึงคิดเช่นนี้”
เจียงเซี่ยนยิ้มอย่างโกรธสุดขีด
เรื่องนี้กลับเกี่ยวข้องกับเสี่ยวโต้วจึ
เสี่ยวโต้วจึที่อ้อมน้อมถ่อมตนและต่ำต้อยต่อหน้านางตลอด นึกไม่ถึงว่ายังมีด้านนี้ด้วย
ทำให้คนคิดไม่ถึงจริงๆ!
จะเห็นได้ว่าชาติก่อนนางตายได้ไม่สูญเปล่าแม้แต่นิดเดียว!
นางยิ้มเยาะ และถามอวิ๋นหลิน “ก็หมายความว่า ตระกูลหวังส่งของให้คนอื่นเอง?”
อวิ๋นหลินพยักหน้า
เจียง
