นางจินตนาการว่าหลี่เชียนจะทำหน้าอย่างไร ก็รู้สึกมีความสุข จนยิ่งนอนไม่หลับแล้ว
เสียงเอะอะโวยวายดังมาจากข้างนอก
เจียงเซี่ยนอดที่จะขมวดคิ้วไม่ได้
เพื่อไม่ให้เป็นที่สนใจ และสอดคล้องกับฐานะของตระกูลขุนนางเล็กๆ ที่เข้าเมืองหลวงไปพบสามีที่อาศัยอยู่ในเมืองห หลวงและดำรงตำแหน่งขุนนางเมืองหลวงระดับเจ็ดในตอนนี้ของพวกเขา พวกเขาเดินทางมาตลอดทาง ก็พักแต่พวกโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ ที่ไม่สะดุดตา
นี่ทำให้เจียงเซี่ยนที่ไม่เคยมีประสบการณ์แบบนี้มาก่อนอึดอัดมาก
หากไม่ได้เอาผ้าห่มกับฝูกมาจากบ้าน และมีกลิ่นหอมของไป่เหอที่นางคุ้นเคย นางจะต้องนอนไม่หลับทั้งคืนอย่างแน่น นอน แม้จะเป็นเช่นนี้ คนดีกับคนเลวที่ปะปนกันในโรงเตี๊ยมเล็กๆ ก็ยังทำให้นางอารมณ์ร้อนเป็นบางครั้ง
นางถามฉิงเค่อ “เกิดอะไรขึ้นอีก?”
“ก็ไม่มีอะไรเช่นกันเจ้าค่ะ” ฉิงเค่อรู้ความรู้สึกของเจียงเซี่ยน จึงปลอบนางด้วยเสียงอ่อนโยนอย่างแผ่วเบา “เพียงแ แค่ผู้หญิงคนหนึ่งอยู่โรงเตี๊ยมไม่ไหว เถ้าแก่เนี้ยของโรงเตี๊ยมจึงจะไล่พวกเขาออกไปเท่านั้นเอง”
เจียงเซี่ยนขมวดคิ้วตลอด และเอ่ยว่า “กลางดึกเช่นนี้ยังไล่คนออกไป ข้าว่าเถ้าแก่ของโรงเตี๊ยมนี้ก็ไม่ใช่คนดีอ อะไรเช่นกัน!”
“ใครว่าไม่ใช่ล่ะเจ้าคะ
