ี่มีม้านั่งไม่ใช่หรือ? เจ้าไปย้ายม้านั่งเข้ามาสักสองสามตัวและวางติดกันใช้เป็นเตียง ส่วนพวกเจ้าก็นอนบนพื้น”
เขาจำเป็นต้องเรียกอย่างร้อนใจมากอยู่ข้างๆ ว่า “ท่านหญิง”
เจียงเซี่ยนพยักหน้า และเอ่ยว่า “เจ้ากับคนขับรถม้าเฝ้าอยู่ข้างนอก ข้าจะนอนเร็วหน่อย พรุ่งนี้ยังต้องรีบออกเดินทางแต่เช้า”
เรื่องราวมาถึงขั้นนี้แล้ว หากอวิ๋นหลินยังดูอะไรไม่ออก เขาก็ไม่ใช่อวิ๋นหลินที่ถูกหลี่เชียนแต่งตั้งให้รับตำแหน่งสำคัญแล้วเช่นกัน
เขาขานว่า “ขอรับ” ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม และถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ
เจียงเซี่ยนแอบพยักหน้า และหลับไปบนเตียงที่ต่อจากม้านั่งสามตัว โดยมีฉิงเค่อกับหลิวตงเยว่คอยรับใช้
หลิวตงเยว่เฝ้าหลังเที่ยงคืนจนฟ้าสว่าง พอเห็นสถานการณ์จึงรีบกลับไปพักผ่อนที่เรือนด้านหน้า
คนเฝ้าศาลนั้นไม่รู้ถูกอวิ๋นหลินไล่ไปที่ไหนแล้ว จึงมีแค่เขา หลี่จี้ และติงเอ้อที่นอนบนพื้นในเรือนหลังใหญ่ แถมยังปูเตียงของเขาเรียบร้อยแล้วด้วย
หลิวตงเยว่เดินไปอย่างแผ่วเบา พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นดวงตาของอวิ๋นหลินทอประกายอยู่ท่ามกลางความมืด
“เจ้ายังไม่นอนหรือ?” เขาโล่งอก แล้วขยับตัวอย่างเบาและนุ่มนวลมากขึ้นเรื่อยๆ กลัวจะส่งเสียงดังจนหลี่จี้กับ
