่านหญิงเหมือนกัน”
พวกนางคิดว่าฮูหยินจวงมาเยี่ยมนางอย่างนั้นหรือ?
เจียงเซี่ยนยิ้มเล็กน้อย
ในเมื่อฮูหยินจวงอยากใช้ความคิดเห็นของสาธารณชนมากดนาง เช่นนั้นนางก็ไม่ถือสาที่จะชี้แนะฮูหยินจวงอีกเช่นกัน
เจียงเซี่ยนเอ่ยว่า “ฮูหยินจวงบอกว่าจะมาขอโทษข้า คิดว่าจะต้องเป็นเพราะเรื่องที่คุณหนูสกุลจวงนินทาข้าต่อหน้าทุกคนครั้งก่อนแน่ๆ นางก็ใส่ใจเกินไปแล้วเช่นกัน ครั้งก่อนที่นางบุกมาถึงบ้าน ข้าก็ไล่นางออกไปและชนะแล้ว ทำไมยังจะใส่ใจเรื่องนี้อีก แต่ในเมื่อนางมาแล้ว และจะพบข้าให้ได้ ข้าก็ไม่อาจทิ้งนางไว้บนถนนได้เช่นกัน ไม่อย่างนั้นหากถูกคนเห็นเข้ายังไม่รู้ว่าจะลือออกไปว่าอย่างไร! เดี๋ยวทุกคนเจอฮูหยินจวง ก็อย่าประหลาดใจแล้วกัน”
“ไม่ประหลาดใจ ไม่ประหลาดใจ!” ฮูหยินติงเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ฮูหยินจวงก็ใส่ใจเกินไปหน่อยจริงๆ เช่นกัน เรื่องมันนานแค่ไหนแล้ว ยังจำใส่ใจอยู่อีก”
ทุกคนต่างพูดโกหกอย่างไร้ความเกรงกลัว
ฮูหยินลู่ไม่ค่อยชินนัก จึงขยับตัวอย่างไม่สบายใจ
ทว่านายหญิงใหญ่หยวนกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกสะเทือนใจ
มิน่าเล่าคนอื่นถึงบอกว่าตระกูลขุนนางรับมือยาก ผู้หญิงที่ดูสุภาพและงดงามเช่นนี้อย่างฮูหยินติงเวลาพูดโกหกก็สุขุมเยือ
