กเย็นและพูดจาฉะฉาน ผู้หญิงที่มาจากตระกูลพ่อค้าอย่างพวกนางห่างไกลมากจริงๆ
ไป่เจี๋ยพาฮูหยินจวงเดินเข้ามา
ทุกคนทักทายนางเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น และไม่ยอมเอ่ยถึงจุดประสงค์ที่นางมาอย่างเด็ดขาด
แต่เจียงเซี่ยนกลับเย็นชากับนางมาก นอกจากที่คุยกับนางในตอนแรกแล้ว หลังจากนั้นก็ไม่สนใจนางอีกเลย
ฮูหยินจวงรู้ว่าพวกฮูหยินติงกับฮูหยินหลี่อยู่ที่นี่ก็เลือกมาขอโทษถึงที่ จึงวางศักดิ์ศรีของตนเองลงแล้ว
นางเอ่ยเสียงเบาว่า “ท่านหญิง เรื่องในวันนั้นล้วนเป็นความผิดของข้า! ขอให้ท่านหญิงโปรดใจกว้าง อภัยให้ข้าสักครั้ง”
เจียงเซี่ยนได้ยินแล้วก็เอ่ยอย่างแปลกใจว่า “ฮูหยินจวงพูดถึงเรื่องไหนกัน? ทำไมข้าจำไม่ได้แล้ว?”
ฮูหยินจวงอึ้งไป
หรือว่าเจียงเซี่ยนคิดจะไม่ถือสานางอย่างนั้นหรือ?
นางรู้สึกดีใจ และกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ทว่าเจียงเซี่ยนกลับเอ่ยแทรกนางว่า “คุณหนูจวงนินทาข้าอย่างไม่มีหลักฐานก่อน หลังจากนั้นฮูหยินจวงก็มาตีถึงตระกูลหลี่ของข้าอีก ไม่ทราบว่าเรื่องที่ฮูหยินจวงเอ่ยนั้น…คือเรื่องไหนกันแน่?”
ฮูหยินจวงได้ยินแล้วก็จำเป็นต้องกัดฟันเอ่ยว่า “ทั้งสองเรื่องล้วนเป็นความผิดของพวกเรา ขอให้ท่านหญิงโปรดอภัยให้ด้วย…”
นางยังพูด
