ว่าผู้หญิงในเมืองนี้ล้วนสนิทกับเจ้าหรือ? ทำไมเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ก็ทำได้ไม่ดี? เจ้ายักยอกเงินที่ข้าให้เจ้าใช้สำหรับซื้อของขวัญไปใช้อีกหรือเปล่า ดังนั้นท่านหญิงจึงไม่ถูกใจของขวัญที่พวกเราส่งไป!”
ฮูหยินจวงโกรธสุดขีดแล้ว จึงเอ่ยว่า “นางไม่ยอมพบข้าด้วยซ้ำ! ข้าจะไปยักยอกเงินของเจ้าได้อย่างไร?”
ใต้เท้าจวงเห็นแล้วก็รู้สึกโกรธ จึงเอ่ยเสียงดังกว่าฮูหยินจวง “ข้าให้เวลาเจ้าสามวัน หากสามวันนี้เจ้ายังไม่ได้พบท่านหญิง ข้าจะส่งเจ้ากับลูกสาวไปอวิ๋นหนาน น้องชายเจ้าตำหนิข้าไม่ใช่หรือ? ข้าจะส่งตัวการของเรื่องร้ายไปให้เขา เขาคิดจะทำอย่างไรก็ทำอย่างนั้นแล้วกัน เวลานี้ข้าก็เป็นเพียงขุนนางระดับสาม เกรงว่าจะไม่มีความสามารถในการปกป้องความปลอดภัยของพวกเจ้า!”
ฮูหยินจวงได้ยินแล้วก็เวียนศีรษะเป็นพักๆ ทันที ทว่ากลับไม่กล้าล้มลง นางกลัวว่าหลังจากตนเองล้มลง ลูกสาวไม่มีที่พึ่งพิงแล้วจะถูกคนรังแก
นางจำเป็นต้องกัดฟันไปจวนสกุลหลี่
——————————————————-
เจียงเซี่ยน ‘ดี’ ขึ้นมากแล้ว ฮูหยินหลู่ ฮูหยินลู่ และนายหญิงใหญ่หยวนมาเยี่ยม
พอไปถึงห้องหลักของเจียงเซี่ยนถึงพบว่าฮูหยินติงกับฮูหยินหลี่ก็อยู่ด้วย
ทุกคนยิ้มพลางพูดคุยกันพักหนึ่ง และนั่งลง
