เขียนภาษาที่ไม่เหมือนใครแบบนี้ออกมาได้ แถมยังได้รับคำชมแบบนี้!
ฉิงเค่อส่ายหน้า และยิ้มพลางเอ่ยว่า “ร้านหนังสือต่างลือว่าเขาอาจจะเป็นซิ่วไฉที่สอบตกหรือขุนนางท ที่ลาออก แต่จริงๆ แล้วทำอะไรนั้น ไม่มีใครรู้เจ้าค่ะ”
เจียงเซี่ยนทำเสียงไม่พอใจเบาๆ และโยนหนังสือไปข้างๆ พลางบ่นว่า “หนังสือทุกเล่มต่างก็เขียนคล้ายๆ กัน ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมทุกคนถึงอยากซื้ออ่าน ร้านหนังสือพวกนั้นก็ไม่รู้จักยกยอคนออกมาอีกส สักคน” นางคิดเพ้อเจ้อ และเอ่ยกับฉิงเค่อว่า “เจ้าว่า…ข้าเปิดร้านหนังสือเป็นอย่างไร? ยังสามารถพิ มพ์สำเนาเอกสารราชการของราชสำนักแทนได้ด้วย เหยียบไป่เสี่ยวเซิงนั่นไว้ใต้เท้าแรงๆ”
ฉิงเค่อเม้มปากยิ้ม และไม่ตอบ
ก่อนหน้านี้ท่านหญิงยังบอกว่าจะเขียนหนังสือเล่มหนึ่งด้วยตนเอง ให้ไป่เสี่ยวเซิงนั่นรู้ว่าอะไรคือคุ ณหนูจากตระกูลขุนนางที่แท้จริง อะไรคือธรรมเนียมของตระกูลที่มั่งคั่งและมีอำนาจ ทว่าพอท่านแม่ทัพม มา ท่านหญิงก็ลืมเรื่องนี้ไปจนหมดสิ้น หลังจากท่านแม่ทัพไป ท่านหญิงก็กลายเป็นเหมือนมะเขือยาวที่ถูก น้ำค้างแข็ง นอนอย่างไร้ชีวิตชีวาอยู่สองสามวัน กว่านางจะนึกถึงไป่เสี่ยวเซิง และคิดได้ว่าต้องเขียนห หนังสือ ก็รู้สึกว่
