าไม่สนุกแล้ว
เจียงเซี่ยนยังเคยคิดทบทวนจริงๆ ว่าจะเปิดร้านหนังสือหรือไม่ แต่ฉางเหริ่นตงพาพี่ชายคนนั้นของเขาม มาแล้ว
พี่ชายคนนั้นของเขาชื่อฉางจิง ดูอายุใกล้เคียงกับฉางเหริ่นตง ผอมสูง สุภาพและหล่อเหลา ดูเหมือนบัณฑิ ต ไม่เหมือนหมอ
เจียงเซี่ยนให้ฉางเหริ่นตงพาเขาไปพบหลี่เชียน
อีกไม่นานหลี่เชียนก็จะเข้าเสฉวนแล้ว นางอยากให้ฉางจิงตามหลี่เชียนไปด้วย หลี่เชียนสุขภาพแข็ง งแรงก็มีหลักประกันมากขึ้นหน่อยเช่นกัน
ฉางเหริ่นตงเบิกตาโต และเอ่ยว่า “ท่านหญิง จะให้พี่ชายของข้าไปเสฉวนกับท่านแม่ทัพจริงๆ หรือขอรับ? ?”
ลูกสาวที่ออกเรือนแล้วจะคิดถึงสามี
เขาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยในใจ
เจียงเซี่ยนยิ้มตาหยีพลางมองเขา และเอ่ยว่า “ท่านหมอฉางเป็นหมอ หมอต้องไปเก็บยาด้วยตนเองไม่ใช่หร รือ? เสฉวนภูเขาสูงตระหง่านแม่น้ำไหลยาว เส้นทางลำบาก หากท่านหมอฉางสามารถตามไปได้ ก็เป็นประสบการณ์ ที่หายากเช่นกัน!”
ฉางเหริ่นตงโกรธจนเบิกตาโต ทว่าฉางจิงกลับไม่ใส่ใจ และเอ่ยด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนว่า “ท่านหญิงก็พูดมีเห หตุผลเช่นกัน เช่นนั้นข้าจะตามท่านแม่ทัพไปเสฉวนแล้วกัน” แล้วกำชับฉางเหริ่นตง “ส่วนจะเปิดร้านขายยาที ไหนนั้น ก็รบกวนเจ้าช่วยดูทุกที่แล้ว”
“ไม
