วามไว้วางใจกับความโปรดปรานจากเจ้านายตลอดชีวิต นั่นถึงจะสมปรารถนา! ไม่อย่างนั้นทำไมขันทีกู่ถึงขอไปเฝ้าสุสานหลวงเองหลังจากฮ่องเต้องค์ก่อนจากไป? คนอย่างพวกเรานั้นเดินในเส้นทางสายนี้แล้ว ก็ไม่เหมือนกับคนอื่นแล้ว มีเพียงข้างกายเจ้านายเท่านั้นที่จะเป็นที่ที่พวกเราควรยืน”
เจียงเซี่ยนแปลกใจเล็กน้อย ทว่าพอคิดอีกทีก็รู้สึกว่ามีเหตุผลมาก จึงยิ้มพลางเอ่ยว่า “ก็ได้! เช่นนั้นพวกเราก็เป็นนายบ่าวไปตลอดชีวิตแล้วกัน ไว้เจ้าจากไปแล้ว ก็ฝังอยู่ข้างๆ ข้ากับท่านแม่ทัพ เสวยสุขกับอาหารปรุงสุกของตระกูลหลี่”
หลิวตงเยว่เกือบจะน้ำตาร่วงลงมาในชั่วพริบตา เขาก้าวมาข้างหน้าก้าวหนึ่งและคุกเข่าลงตรงหน้าเจียงเซี่ยน แล้วเอ่ยอย่างตื้นตันว่า “ท่านหญิง ข้าจะรับใช้ท่านกับท่านแม่ทัพแล้วก็คุณชายกับคุณหนูในอนาคตอย่างสุดหัวใจอย่างแน่นอนขอรับ”
“รีบลุกขึ้น!” เจียงเซี่ยนเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ข้ารู้ว่าเจ้าจงรักภักดี แต่นั่นเป็นเรื่องในอนาคต ตอนนี้ทางข้ามีเรื่องหนึ่งต้องให้เจ้าไปจัดการ!”
หลิวตงเยว่รีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว และเอ่ยว่า “น้อมฟังคำสั่งของท่านหญิงขอรับ”
“เจ้าไปตรวจสอบบัญชีกับเก็บค่าเช่าให้ข้ากับคุณชายรองเถอะ?” เจียงเซี่ยนเอ่ย
หลิวตงเย
