ว่อึ้งไปเล็กน้อยทันที
เจียงเซี่ยนจึงบอกเรื่องที่นางให้หลี่จี้มาช่วยนางกับหลิวตงเยว่ และเอ่ยว่า “เวลานี้เจ้าเดินเล่นกับพวกอวิ๋นหลินข้างนอกมารอบหนึ่งแล้ว คิดว่าจะต้องมีความรู้เพิ่มขึ้นมากอย่างแน่นอน ทว่าคุณชายรองกลับออกไปข้างนอกเป็นครั้งแรก เจ้านำเขาได้พอดี หากเขามีอะไรไม่เข้าใจ เจ้าก็สามารถสอนเขาได้ พวกเจ้าสองคนก็สามารถเป็นเพื่อนกันได้!”
หลิวตงเยว่ตัวสั่น เสียงก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย “ให้…ให้คุณชายรองเป็นเพื่อนข้า?”
“ใช่แล้ว!” เจียงเซี่ยนไม่คิดว่าเรื่องนี้ไม่ดีตรงไหน “นี่หากเป็นเมื่อก่อน นั่นก็คือกำลังฝึกฝนเขา ลูกศิษย์ที่น่าภาคภูมิใจของหัวหน้าขันทีวังฉือหนิงชี้แนะเขาว่าทำงานอย่างไรด้วยตนเอง ไม่ใช่ทุกคนที่จะมีวาสนาเช่นนี้”
แต่เวลานี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้วนี่นา!
หลิวตงเยว่พึมพำอยู่ในใจ และขานรับเจียงเซี่ยนอย่างหดหู่เล็กน้อย
————————————
