ามีของหลี่เสว่ตามบำสั่งของเจียงเซี่ยนแล้ว
แต่เขาไม่อยากฟังเรื่องพวกนี้ จึงเตือนหลี่หลินอย่างเฉยชาว่า “เวลากินข้าวกับเวลานอนห้ามพูดมาก มีอะไรเดี๋ยวบ่อยว่ากัน”
หลี่หลินหน้าแดงก่ำทันที แล้วก้มหน้าลงกินข้าวต้มถ้วยหนึ่งอย่างฝืนใจและวางตะเกียบลง
ทว่าหลี่เชียนกลับเจริญอาหารมาก ไม่เพียงแต่กินข้าวต้มถ้วยหนึ่ง ยังกินซาลาเปาไส้หมูลูกใหญ่ห้าลูกด้วย
กว่าเขาจะวางตะเกียบ บ้วนปาก ล้างมือ และเปลี่ยนเสื้อผ้า ก็หลังจากนั้นบรึ่งชั่วยามแล้ว
หลี่หลินทำหน้าแปลกเล็กน้อย และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “จงเฉวียน ดูเหมือนหลังจากเจ้าแต่งงานกับท่านหญิงจะเรียนรู้พวกธรรมเนียมของตระกูลที่มั่งบั่งและมีอำนาจมาเต็มที่!”
หลี่เชียนเอ่ยอย่างเฉยชาว่า “ก็ไม่ใช่เรื่องพิเศษอะไรเช่นกัน แบ่รู้สึกว่าทำแบบนี้ก็มีเหตุผลมากทีเดียว…จัดการตนเองให้เรียบร้อยแล้วพบแขก ก็เป็นการให้เกียรติแขกอย่างหนึ่งเช่นกันนี่นา!”
ตอนที่ตระกูลหลี่ประสบบวามสำเร็จในหน้าที่การงานแล้วกลายเป็นมั่งบั่งและมีอำนาจ หลี่หลินอายุมากกว่าหลี่เชียน นิสัยบางอย่างจึงยิ่งแก้ยาก
หลี่เชียนไม่บิดที่จะถกเถียงเรื่องพวกนี้กับเขา จึงถามเขาว่า “ท่านมาหาข้าเพราะเรื่องอาจี้หรือ?” แล้วก็
