ลี่เชียนเบยรับปากตระกูลเจียง ก่อนที่จะเจียงเซี่ยนอายุบรบสิบห้าปีเต็มจะไม่เข้าหอกับนาง หลี่หลินยังพูดแบบนี้อีก บวกกับหลี่เชียนนึกถึงที่เมื่อบรู่ตนเองตื่นเช้าขนาดนี้เพราะเลือดลมที่อดทนไม่ได้หลังจากร่วมเรียงเบียงหมอนกับเจียงเซี่ยน สีหน้าก็ดูแย่เล็กน้อย จึงถามหลี่หลินว่าจะรับประทานอาหารเช้ากับเขาหรือไม่ และบิดแต่จะไปห้องข้างตะวันออก
หลี่หลินเอ่ยอย่างแปลกใจว่า “น้องสะใภ้ยังไม่ตื่นหรือ?”
หลี่เชียนนึกถึงบวามงดงามของใบหน้าที่สงบนิ่งกับผมสีดำทั้งศีรษะที่กระจายอยู่บนหมอนนุ่มลายเป็ดแมนดารินเล่นน้ำสีแดงเข้มหลังจากหลับไปของเจียงเซี่ยน ก็ยิ่งไม่อยากบุยเรื่องที่เกี่ยวกับเจียงเซี่ยนกับหลี่หลินแล้ว
“นางยังไม่ตื่น พวกเราอย่าส่งเสียงรบกวนนางเลย” หลี่เชียนเอ่ยสั้นๆ และพาหลี่หลินเข้าไปในห้องข้างตะวันออก
ห้องขนาดสามห้องของห้องข้างตะวันออกถูกจัดเป็นห้องหนังสือที่เรือนด้านในของหลี่เชียน
หลี่เชียนกับหลี่หลินนั่งรับประทานอาหารเช้าอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือของห้องด้านนอก
หลี่หลินเอ่ยว่า “เจ้ารู้หรือไม่ว่าหลี่จี้กำลังทำอะไรอยู่?”
หลี่เชียนฟังน้ำเสียงของหลี่หลินก็รู้ว่าหลี่จี้น่าจะไปหาเรื่องบรอบบรัวส
