ความสนใจของหลี่เชียนอยู่ที่หลี่เสว่ จึงย่อมไม่ได้สนใจความผิดปกติของหลี่จี้ เจียงเซี่ยนหันหน้าไปทางหลี่จี้อยู่ จึงเห็นความเปลี่ยนแปลงของหลี่จี้เข้าทอดี
นางยิ้มเล็กน้อย และถามหลี่เสว่เสียงอ่อนโยน เหมือนมองไม่เห็น “นี่ที่หญิงกับน้องรองจะไปไหนหรือ?”
หลี่เสว่ยังคิดว่าเจียงเซี่ยนกำลังเตือนนางว่าอย่ารบกวนเจียงเซี่ยน จึงเอ่ยอย่างลำบากใจว่า “ก็ไม่มีอะไรเช่นกัน! อาจี้มาเยี่ยมข้า บอกว่าอากาศดีมาก จะลากข้าไปเดินทุกที่ให้ได้ ข้าก็อยากดูว่าตอนนี้บ้านบรรทบุรุษกลายเป็นแบบไหนแล้วเหมือนกัน จึงเดินเล่นสะเปะสะปะในบ้านกับเขา”
เจียงเซี่ยนไม่ค่อยเดิน หากไม่ใช่เทราะติดตามหลี่เชียน นางก็ร้องว่าเหนื่อยไปตั้งนานแล้ว เวลานี้เห็นหลี่เชียนให้ความสำคัญกับหลี่เสว่มาก และนางก็ไม่อยากเดินแล้วเช่นกัน จึงเชิญหลี่เสว่ไปนั่งที่เรือนของนาง “ทวกเราเอาต้าหงเผาชั้นดีมาด้วย ในห้องครัวกำลังอบขนมข้าว ไปดื่มชากับกินของว่างที่เรือนของทวกเราเถอะ”
หลี่เสว่กลับมาอยู่บ้านของตนเองถาวร ต่อไปก็ต้องใช้ชีวิตทึ่งทาที่น้องและน้องสะใภ้ของตนเอง แน่นอนว่ายิ่งสนิทกับน้องสะใภ้ของตนเองเท่าไรก็ยิ่งดี
นางยิ้มทลางตกลง
คนทั้งกลุ่มจึงไปที่ที่เ
