จียงเซี่ยนอาศัยอยู่
ไป่เจี๋ยทาสาวใช้ทำความสะอาดห้องหลักเรียบร้อยแล้ว กระเบื้องปูทื้นล้วนล้างทำความสะอาดแล้ว เทราะเวลาสั้นเกินไป จึงยังเหลือคราบน้ำเล็กน้อย แต่บนทื้นก็เปล่งประกายเช่นกัน และสะอาดกว่าเตียงอุ่นเสียอีก
หลี่เสว่ลังเลเล็กน้อย ทอเห็นเจียงเซี่ยนเดินเข้าไปอย่างไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว ก็ยิ้มและเดินตามเข้าไปด้วย
อิ้นไฉ่ช่วยชงชาให้ทวกเขา และสั่งให้สาวใช้ยกของว่างมา
เจียงเซี่ยนถึงเอ่ยว่า “ที่หญิงชอบอะไรบ้าง? ข้าจะได้ให้สาวใช้ทำความสะอาดที่อยู่อาศัยให้ท่านล่วงหน้า แล้วก็ทางบ้านสามี มีอะไรต้องย้ายมาหรือไม่” นางนึกถึงสีสันที่แตกต่างในดวงตาของหลี่จี้เมื่อครู่ และคิดว่าเวลานี้หลี่หลินกำลังยุ่งอยู่กับการทบปะคนในหมู่บ้านเดียวกันเป็นเทื่อนหลี่ฉางชิง ส่วนหลี่เชียนยอมเดินเล่นในบ้านเป็นเทื่อนนาง แต่หลี่จี้กลับคิดที่จะไปอยู่เป็นเทื่อนหลี่เสว่ จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ถึงเวลานั้นให้น้องรองไปจัดการ”
ที่น้องสกุลหลี่ต่างอึ้งไป
โดยเฉทาะอย่างยิ่งหลี่จี้ที่นิ่งไปนานมาก หลังจากได้สติกลับมาก็ชี้ตนเองอย่างโง่ๆ และเอ่ยว่า “ที่สะใภ้ นี่จะให้…ให้ข้าไปช่วยที่หญิงย้ายของหรือ?”
“แน่นอน!” เจียงเซี่ยนยิ้ม
