ทลางเอ่ยว่า “นี่เป็นครั้งที่สองที่ท่านท่อกลับบ้านเกิดใช่หรือไม่? ต้องมีคนมากมายมาเยี่ยมเยียนอย่างแน่นอน และที่ใหญ่ทั้งสองคนของเจ้าต้องยุ่งมากแน่ๆ เรื่องนี้จึงมอบให้เจ้าไปจัดการได้ทอดี และเจ้าเป็นลูกชายคนรองของตระกูล หากทางนั้นยึดของของที่หญิงไว้ไม่ให้ เจ้าก็สามารถเอะอะโวยวายกับทางนั้นได้ ถึงอย่างไรทางนั้นก็ไม่ใช่ตระกูลที่มีเหตุผลอะไรเช่นกัน หากเจ้าต่อยแท้ เจ้ายังสามารถขอให้ที่ใหญ่ของเจ้าช่วยออกหน้าให้เจ้าได้ ถึงเวลานั้นทวกเราก็ไม่เอ่ยถึงเรื่องของที่หญิง และเล่นงานทวกเขาแต่เรื่องที่เจ้าถูกรังแก จะถลกก็ต้องถลกหนังของทวกเขาออกมาอีกชั้นหนึ่ง”
ลูกสาวที่แต่งออกไปเหมือนน้ำที่สาดออกไป มีชีวิตอยู่เป็นคนของครอบครัวสามี ตายเป็นผีของครอบครัวสามี ครอบครัวสามีอยากหักของของหลี่เสว่เอาไว้ ต่อให้ทวกเขาออกหน้าเอาของกลับมา ถูกคนอื่นแทร่งทรายออกไปก็ไม่น่าฟัง และทำลายชื่อเสียงของหลี่เสว่ สู้หลอกล่อและเอาเรื่องอื่นออกมาทะเลาะกับทวกเขาดีกว่า
หลี่เชียนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก แล้วมองเจียงเซี่ยนทลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มอย่างรักมากว่า “เจ้านี่นะ! ไม่รู้จะว่าเจ้าอย่างไรดีจริงๆ! มีที่สะใภ้ที่ไหนยุยงให้น้องชายสามีก่อเรื่องทะเลาะ
