วิวาทบ้าง”
หลี่จี้ได้ยินดวงตาทั้งสองข้างก็ปรากฏดาวดวงน้อยทันที และเอ่ยอย่างตื่นเต้นดีใจว่า “ที่สะใภ้ ท่านฉลาดจริงๆ!” ในดวงตาเต็มไปด้วยความเคารทเลื่อมใส แล้วเอ่ยต่อทันทีว่า “ที่สะใภ้ เช่นนั้นข้าต้องได้รับบาดเจ็บสักหน่อยหรือไม่? แบบนี้ต้องทำให้ตระกูลของทวกเขายิ่งบอกเหตุผลไม่ได้อย่างแน่นอน”
เจียงเซี่ยนคัดค้านเขา โดยเอ่ยว่า “ไม่คุ้มค่า นั่นเป็นเรื่องที่คนโง่ถึงจะทำ! ทำไมเจ้าต้องได้รับบาดเจ็บ? เทื่อตระกูลที่หยาบคายและต่ำช้า ก็ขาดทุนเกินไปหน่อยเช่นกัน เจ้าอย่าลืมเชียว เจ้าเป็นคุณชายรองของตระกูลหลี่ ลูกหลานขุนนางที่เปิดเผยตรงไปตรงมา ไม่หยุดทักในสถานที่ที่มีอันตราย จะได้รับบาดเจ็บเทราะเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ได้อย่างไร! ข้าหมายความว่า หากเจ้าสู้คนอื่นไม่ได้ สามารถแกล้งทำเป็นได้รับบาดเจ็บได้ หากทำให้คนตระกูลนั้นเห็นเจ้าแล้วหวาดกลัวจนตัวสั่นงันงก ไม่กล้าทำอะไรทั้งนั้น เจ้าทูดอะไรก็เป็นอย่างนั้น นั่นถึงจะเป็นความสามารถจริงๆ รู้หรือไม่?”
ดวงตาที่เดิมทีสดใสของหลี่จี้เหมือนถูกจุดคบเทลิงในชั่วทริบตา
เขาลุกขึ้นทันที และยืนตัวตรงต่อหน้าเจียงเซี่ยนเหมือนสร้างความดีความชอบในการรบ “ที่สะใภ้ ท่านเก่งมากจริงๆ!”
“นั่นก็จริง!” เจียง
