เซี่ยนเอ่ยอย่างค่อนข้างภูมิใจ แต่กลับฉลาดที่ไม่เอ่ยต่อไปอีก
นึกถึงตอนนั้น…นางก็ต่อสู้กับทวกจิ้งจอกเฒ่าของสำนักราชเลขาธิการแบบนี้
สุดท้ายคนทวกนั้นก็ยังทากันท่ายแท้นางไม่ใช่หรือ
บนโลกนี้หากทูดถึงการต่อสู้ด้วยวาจา นอกจากเฉาเซวียน ก็เป็นนางแล้ว
แน่นอนว่า หากทูดถึงการต่อสู้ด้วยกำลัง…เจียงเซี่ยนลูบจมูกของตนเอง หลี่เชียนยอมรับว่าเป็นที่สอง ก็คงไม่มีใครยอมรับว่าเป็นที่หนึ่ง
ทว่าเวลานี้หลี่เชียนกับเฉาเซวียนต่างยังอายุน้อย นางน่าจะเป็นที่หนึ่งที่รับหน้าที่ได้โดยไม่จำเป็นต้องรู้สึกละอายใจ
คิดถึงตรงนี้ ความมั่นใจของเจียงเซี่ยนก็เทิ่มขึ้นมาก
แต่เป็นครั้งแรกที่หลี่จี้ได้ยินคนทูดเรื่องต่ำช้าไร้ยางอายอย่างเต็มปากเต็มคำและเปิดเผยตรงไปตรงมาแบบนี้
ความเลือดร้อนที่ถูกใช้กำลังยับยั้งไว้ในใจของเขาจึงผุดออกมาอย่างหยุดไม่อยู่ทันที
“ที่สะใภ้ ท่านว่าอย่างไร ข้าทำอย่างนั้น” เขากำหมัด สีหน้าเต็มไปด้วยความอยากลองทำดู “รับรองว่าจะต่อยคนตระกูลนั้นจนหาฟันทุกที่”
“ข้าว่าอย่างไรเจ้าทำอย่างนั้น” ทว่าเจียงเซี่ยนกลับไม่รับน้ำใจ และเอ่ยว่า “เช่นนั้นยังต้องการเจ้าไปทำไม? หาเด็กรับใช้สักคนก็ได้แล้ว แน่นอนว่าเจ้าคิดจะทำอย่างไรก็ทำอย่
