างชิงเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว เสื้อคลุมยาวผ้าไหมหังลายค้างคาวห้าตัวกับเมฆมงคลสีน้ำเงินสดใสทอสีม่วงอมแดงทำให้เขาดูดุดันน้อยลงและอ่อนโยนมากขึ้นเล็กน้อย แลดูมีชีวิตชีวามาก
เขายิ้มพลางถามลูกชายว่า “ไปเจอท่านหญิงมาแล้วหรือ? นางอยู่ที่นี่พออยู่ได้หรือไม่? ข้าได้ยินหญิงรับใช้ในบ้านบอกว่า ช่วงนี้ท่านหญิงสอนเรื่องต่างๆ ให้คนสกุลเหอไม่น้อย จนทำให้ตงจื้อรู้ความขึ้นกว่าแต่ก่อนไปด้วย”
ขอเพียงเป็นคำพูดที่ชื่นชมภรรยา โดยปกติหลี่เชียนก็รับหมด
“ใช่แล้ว!” เขาเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “หลายวันก่อนเจียหนานยังบอกข้าว่าจะหาอาจารย์สอนหนังสือคนแรกให้ตงจื้ออย่างจริงจัง ให้ข้าลองถามความเห็นของท่าน เพราะช่วงนี้มัวแต่วิ่งเต้นเรื่องของตระกูลจวงอยู่ข้างนอก จึงลืมเรื่องนี้ไปแล้วเช่นกัน หากท่านไม่พูดขึ้นมาตอนนี้ ข้าคงจะยังจำไม่ได้”
หลี่ฉางชิงได้ยินแล้วก็ลังเลเล็กน้อย และเอ่ยว่า “ผู้หญิงไม่จำเป็นต้องมีความสามารถ แค่เชื่อฟังสามีก็พอไม่ใช่หรือ? ตงจื้อเรียนหนังสือมากแล้ว จะแต่งไม่ออกหรือไม่!”
“ดูที่ท่านพูดเข้าสิ!” แม้หลี่เชียนจะไม่รู้ว่าทำไมเจียงเซี่ยนถึงยืนกรานที่จะเชิญอาจารย์มาสอนที่บ้านให้หลี่ตงจื้อ ทว่าสิ่งที่เจียงเซี่ยนทำ ไม่มีส
