่าตนเองล่วงเกินใคร บินสเปะสะปะอยู่ในเมืองหลวงเหมือนแมลงวันหัวเขียว ที่แท้ต้นเหตุของเรื่องนี้ทางฮูหยินจวงยังไม่ค่อยเข้าใจการวางตัวในสังคมด้วยซ้ำ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นถึงรองตุลาการศาลต้าหลี่ได้อย่างไร แสดงว่าความสามารถไม่เท่าไร แต่โชคชะตาเข้าข้าง หากทำงานโดยอาศัยโชคชะตาไม่ได้แล้ว เส้นทางการเป็นขุนนางนี้จะไม่ลำบากขึ้นหรือ ข้าว่านะ เป็นแบบนี้ต่อไป เวินเผิงยังต้องอยู่อวิ๋นหนานอีกหลายปี”
ฮูหยินจวงได้ยินก็อึ้งไป และเอ่ยว่า “เจ้ารู้ว่าเป็นใคร?”
ฉิงเค่อยิ้มอย่างเย็นชา และเอ่ยว่า “เด็กสาวอย่างข้า จะรู้ว่าเวินเผิงล่วงเกินใครได้อย่างไร?” นางเอ่ยพลางย่อตัวคารวะนายหญิงทั้งสองของตระกูลหยวน และเอ่ยเสียงนุ่มว่า “ขอบคุณฮูหยินทั้งสองมาก ข้าขอตัว!”
นายหญิงทั้งสองของตระกูลหยวนยังอยากคุยกับฉิงเค่ออีกเล็กน้อย ฉิงเค่อก็พาแม่นมเฉิงขึ้นรถม้าแล้ว
ฮูหยินจวงถึงได้สติกลับมา และก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าวจะไปจัดการฉิงเค่อ ทว่ากลับถูกหญิงรับใช้ของตระกูลหลี่ขวางไว้หน้าบันได และมีผู้หญิงเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ขอให้ฮูหยินจวงส่งเพียงแค่นี้ ฮูหยินจวงก็รู้เช่นกันว่าพวกเราเป็นเพียงคนที่ทำตามคำสั่ง หากฮูหยินจวงมีธุระอะไร ลองไปขอ
