ราชการมณฑลของซานซีเปลี่ยนคน ก็ยังขาดใต้เท้าจวงไม่ได้ ควรให้เขาอยู่ที่นี่อีกสักสองสามปี”
ก็หมายความว่า หลังจากตบหน้าตระกูลจวงแล้ว ยังไม่อาจให้ตระกูลจวงหนีไปได้ ต้องให้ตระกูลจวงอยู่ใต้จมูกของพวกคนที่รู้เรื่องราว และโกรธแค้นเรื่องนี้ทุกคืน
หลี่เชียนยิ้มพลางส่ายหน้า และอดไม่ได้ที่จะเข้าไปใช้มือปิดใบหน้าเล็กที่เย็นชาและตึงเครียดของเจียงเซี่ยน แล้วจูบลงบนศีรษะของนางทีหนึ่ง และเอ่ยเสียงเบาว่า “คนโง่! ทำได้ดี!”
เจียงเซี่ยนเงยหน้ามองหลี่เชียนอย่างตกใจ
นัยน์ตาสีดำสนิทของหลี่เชียนเหมือนทะเลดวงดาวที่ห่อหุ้มนางอย่างอบอุ่นและลึกซึ้ง
นางใจสั่น
เขาไม่คิดว่านางไม่มีความเป็นคนหรือ?
หลี่เชียนราวกับรู้ว่านางกำลังเกรงกลัวอะไร จึงยิ้มพลางจูบปลายจมูกของนางอีกครั้ง แล้วเอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า “ถึงข้าจะเป็นลูกชายคนโตและหลานชายคนโตของครอบครัวเรา ต้องรับใช้ตระกูล และดูแลน้องชายกับน้องสาว แต่กลับมีคนตัวเล็กๆ คนหนึ่งเอาใจใส่ข้าอยู่เสมอ ไม่อยากให้ข้าถูกรังแกแม้แต่นิดเดียว ข้าก็จะรู้สึกอบอุ่นและถูกใจเช่นกัน”
เจียงเซี่ยนหน้าแดงก่ำทันที เหมือนความรักทั้งหมดวางอยู่ตรงหน้าหลี่เชียน นางพูดติดอ่างอย่างร้อนตัวว่า
