“ใคร…ใครไม่อยากให้เจ้าถูกรังแกแม้แต่นิดเดียวกัน ตระกูลจวงล่วงเกินข้า หากข้าปล่อยพวกเขาไป คนอื่นยังคิดว่าข้าอ่อนแอ และรังแกง่ายน่ะสิ!”
หลี่เชียนเป็นคนที่มีอะไรก็พูดตรงๆ แต่เจียงเซี่ยนที่เขินอายแบบนี้กลับน่ารักอย่างไม่มีสิ่งใดเทียบได้ในสายตาของเขา!
“จริงหรือ?” เขาประคองหน้าของเจียงเซี่ยน แล้วแนบหน้าผากกับนาง เสียงทุ้มต่ำและหนักแน่น ทว่าก็เจือรอยยิ้มที่ผ่อนคลายและมีความสุขเล็กน้อย “เช่นนั้นตอนที่ฮูหยินจวงบุกเข้ามา ทำไมเจ้าไม่คิดจะเปิดโปงเบื้องหลังของนาง? ตอนที่ฮูหยินจวงก่อกวนทุกคน ทำไมเจ้าไม่แตะต้องเวินเผิง? แต่ตอนที่ข้าเกิดความขัดแย้งกับใต้เท้าจวงกลับนั่งไม่ติด?”
เจียงเซี่ยนรู้สึกว่าหน้าของตนเองกำลังจะไหม้แล้ว
“เป่าหนิง คนดีของข้า!” เสียงของหลี่เชียนเบาลงเล็กน้อย ราวกับถอนหายใจเบาๆ ข้างหูนาง “เจ้าต้องปกป้องข้าแบบนี้ตลอด! ต้องไม่ว่าเมื่อไร เกิดอะไรขึ้น ก็ปกป้องข้าแบบนี้!” พอเอ่ยจบ หลี่เชียนก็กอดนางไว้ในอ้อมกอดแน่น
ในหูของเจียงเซี่ยนได้ยินเพียงเสียงหัวใจเต้นของตนเอง
เหมือนบนโลกนี้มีแค่นางคนเดียว ทำให้นางรู้สึกลนลาน และทำให้นางมีความสุข
นางรัดเอวของหลี่เชียนแน่น และฝังตนเองอยู่ในอ้อ
