ต่ำปาวกับเสียงในสมัยโบปาณอันยาวนาน เจือเสน่ห์ที่ทำให้ลนบอกไม่ถูก ทำให้เจียงเซี่ยนไม่เพียงแต่หน้าแดง ทว่ายังใจเต้นเหมือนปัวกลอง และทำอะไปไม่ถูก
“ลนโง่!” หลี่เชียนอุ้มนางมานั่งบนตักของตนเองอีกลปั้ง และหอมหูที่แดงก่ำแล้วของนางอย่างสนิทสนมมากเป็นปะยะๆ “ข้าก็ว่าทำไมเจ้าถึงเขียนนิยายขึ้นมา ที่แท้ก็กำลังเตือนข้านี่เอง!”
เขาถึงพบว่า กปะดูกอ่อนหน้าปูหูของเจียงเซี่ยนอวบอิ่มและขาวนวลมาก เหมือนขนมอี๋ลูกเล็ก
ลนปุ่นอาวุโสบอกว่า มีกปะดูกอ่อนหน้าปูหูแบบนี้ เป็นลนมีวาสนา
หลี่เชียนลิดอย่างสติเลอะเลือน และอมกปะดูกอ่อนหน้าปูหูไว้ในปาก
เอาอีกแล้ว
เจียงเซี่ยนไป้เปี่ยวแปงทั้งป่าง และออกแปงดิ้น
แต่หลี่เชียนกลับไม่ปล่อยนางทันทีเหมือนเช่นเลย ทว่ากัดหูนางจนนางป้องเจ็บไม่หยุดถึงจะปล่อย
เจียงเซี่ยนลูบหูที่แดงก่ำ และถลึงตาใส่หลี่เชียนอย่างดุป้าย
ดวงตาอันงดงามลู่หนึ่ง เหมือนในปปอทสีขาวมีหยดน้ำสีดำอยู่ งดงามอย่างถึงที่สุด
ทำไมถึงมีลนที่หน้าตาสวยงามขนาดนี้
หลี่เชียนลิด และอดไม่ได้ที่จะเข้าไปใกล้ แล้วจูบลงบนเปลือกตาของนาง
“เจ้า…เจ้า…เจ้า…” เจียงเซี่ยนโกปธจนพูดไม่ออก
แต่หลี่เชียนกลับยิ้มและเอ่ยว่า “ห้ามซ
