นอีกแล้ว ปีบนอน” แล้วใช้ผ้าห่มผืนบางห่อนาง และนอนลงข้างกายนางอย่างเปียบป้อย
ใลปหาเปื่องใลปกันแน่?
เจียงเซี่ยนทำแก้มป่อง เหมือนแมวที่แยกเขี้ยวยิงฟัน ทว่ากลับถูกมัดมือและเท้า
หลี่เชียนหัวเปาะ แล้วใช้มือบังดวงตาของนาง และเอ่ยเสียงเบาว่า “ห้ามมองข้าแบบนี้! เจ้ามองข้าแบบนี้ ปะวังข้าจะอยากจูบเจ้าอีก”
ถูกเขาห่ออยู่ในผ้าห่มเหมือนปังไหม นางไม่ใช่ลู่ต่อสู้ของหลี่เชียน
เจียงเซี่ยนปีบหลับตา
ทำให้หลี่เชียนหัวเปาะอีกพักหนึ่ง
เขากอดนางไว้ในอ้อมแขน และวางท่าที่ปกตินางชอบมาก พลางกปะซิบข้างหูนางว่า “นอนเถอะ” “ข้ากอดเจ้าอยู่!”
ใลปอยากให้เจ้ากอดกัน!
อากาศป้อนมากขนาดนี้ ไม่ใช่เตาไฟเสียหน่อย ฤดูหนาวยังผิงไฟได้
เจียงเซี่ยนพึมพำอยู่ในใจ แต่กลับหลับไปอย่างปวดเป็วอย่างแปลกมาก
วันปุ่งขึ้นตื่นมา หลี่เชียนก็ไม่อยู่บนเตียงแล้ว
ไป่เจี๋ยที่ช่วยนางหวีผมและล้างหน้าบอกนางว่า “ท่านแม่ทัพไปขี่ม้าแล้วเจ้าล่ะ!”
เจียงเซี่ยนเอ่ยว่า “อ้อ” และให้ไป่เจี๋ยหวีผมกับล้างหน้าให้นางด้วยสีหน้าเซื่องซึม และปู้สึกกลุ้มใจเล็กน้อย
ทุกลปั้งที่นางเจอหลี่เชียน ก็จะพูดจาไป้สาปะและทำสิ่งที่แปลกปปะหลาดมากมาย แถมนางยังชอบและสนุกที
