ูของพวกนางที่ไหนกัน!
แต่คุณหนูของพวกนางไม่เห็นคุณค่า
ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคุณหนูคิดอย่างไรกันแน่?
สีหน้าของเกาเมี่ยวหรงดูแย่เล็กน้อย
นางรู้ว่าเซียงจื่อคิดอย่างไร
ทว่าจะให้นางแต่งงานกับหลี่หลินแบบนี้ และใช้ชีวิตพึ่งพาตระกูลหลี่ไปตลอดชีวิต นางยอมไม่ได้
นางเคยสาบานว่า นางจะแต่งงานกับตระกูลที่ดี จะไม่ใช้ชีวิตแบบพึ่งพาอาศัยคนอื่นและชีวิตไม่แน่นอนอีกแล้วอย่างเด็ดขาด
พอคิดถึงเรื่องพวกนี้ นางก็เปลี่ยนเสื้อผ้าและไปที่ที่ป้าเหออาศัยอยู่
ป้าเหอไม่มีฮูหยินเหอบ่นอยู่ข้างหูแล้วก็รู้สึกอารมณ์ดีมากขึ้น จนแทบอยากจะย้ายทรัพย์สินในบ้านทั้งหมดจนเกลี้ยงเพื่อเตรียมสินเดิมให้เหอถงเหนียง
ตอนที่เกาเมี่ยวหรงไป ป้าเหอกำลังตรวจนับสินเดิมที่ป้าเหอเตรียมให้ลูกสาวตลอดหลายปีมานี้กับแม่นมที่ติดตามอยู่ข้างกาย
นางเห็นแล้วก็รู้สึกเศร้าอย่างหยุดไม่ได้ ทว่ากลับไม่แสดงออกทางสีหน้าแม้แต่นิดเดียว และล้อป้าเหอเล่นด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ข้ามาผิดเวลาหรือเปล่า?”
“ดูที่เจ้าพูดสิ” ป้าเหอเจอเรื่องที่น่าเฉลิมฉลองกลับรู้สึกเบิกบานใจ เวลานี้มองใครก็สนิทสนมมากขึ้นเล็กน้อย นางรีบรับเกาเมี่ยวหรงเข้ามา และหยิบปิ่นระย้าหงส์ทองที่บรร
