จุอยู่ในไม้จันทน์แดงบนโต๊ะชาให้เกาเมี่ยวหรงดู “เป็นอย่างไร? ไม่เสียหน้าใช่หรือไม่! เก้าตำลึงเต็มๆ ทับทิมสองเม็ดบนดวงตานี้ ตอนนั้นข้าจ่ายไปหกสิบตำลึง แม้จะไม่ใหญ่ แต่กลับคุณภาพดีที่สุด เทียบได้กับเตียงป๋าปู้[1]หนึ่งหลังแล้ว” พอเอ่ยถึงตรงนี้ นางก็เหมือนนึกอะไรได้อีก จึงเรียกแม่นมที่ติดตามอยู่ข้างกาย และสั่งแม่นมว่า “เจ้าอย่าลืมบอกท่านพี่นะ! เตียงป๋าปู้ต้องทำสี่หลัง บวกกับสองหลังที่ข้าเตรียมให้อาถงก่อนหน้านี้ ก็หกหลังพอดี อย่าเสียดายเงิน ตระกูลจินเป็นตระกูลที่มั่งคั่งและมีอำนาจ ลูกเขยใหม่แค่พี่น้องก็มีหกคนแล้ว ต่อไปอาถงจะยืนหยัดได้หรือไม่ สินเดิมนี้เป็นด่านแรก...” นางพูดอยู่ก็คิดได้ว่าเกาเมี่ยวหรงยังอยู่ตรงนี้ จึงรีบยิ้มให้เกาเมี่ยวหรงอย่างรู้สึกเสียใจ
เกาเมี่ยวหรงส่งสัญญาณให้นางไม่ต้องถือสา
ป้าเหอก็คิดว่านางไม่ถือสาจริงๆ เช่นกัน และเริ่มสั่งแม่นมคนนั้นต่อ “แล้วก็ผ้าของสินเดิม ไปซื้อที่เจียงหนานทั้งหมด ผ้าของทางนั้นมีแบบมาก สวย แถมยังถูกกว่าเมืองหลวง โดยเฉพาะอย่างยิ่งพวกน้ำมันงากับหวี ก็ต้องเขียนไว้ในรายการด้วย อย่าลืมซื้อกลับมาจากทางนั้น…”
เกาเมี่ยวหรงอดที่จะแอบเบ้ปากในใจไม่ได้
สมกับเป็
