พอจินเซียวเอ่ยแบบนี้ หลี่เชียนก็เข้าใจว่าจินเซียวคิดอะไรแล้ว
แต่หากได้เกี่ยวดองกับตระกูลจิน โดยเฉพาะอย่างยิ่งความสัมพันธ์กับจินเซียวที่มีความสามารถโดดเด่นแน่นแฟ้นมากขึ้น การเป็นญาติกับจินเซียวก็เป็นทางเลือกที่ดีมากจริงๆ
เขาแสร้งทำเป็นตัดสินใจไม่ได้และครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ก็เอ่ยว่า “เรื่องนี้ยังต้องขอให้เจียหนานออกหน้าจริงๆ ข้าไม่รู้เรื่องของน้องเหอจริงๆ”
ฮูหยินเหอเป็นแม่เลี้ยง เหอถงเหนียงก็เป็นญาติทางฝั่งฮูหยินเหอ หลี่เชียนรู้เรื่องของเหอถงเหนียง นั่นถึงจะไม่ปกติ
จินเซียวไม่ใส่ใจ และกำชับหลี่เชียนซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าต้องใส่ใจเรื่องนี้ “ถึงเวลานั้นข้าจะมอบอั่งเปาที่ใหญ่มากให้ท่านหญิงอย่างแน่นอน”
หลี่เชียนยิ้มพลางขานรับ ทั้งสองคนคุยเล่นกันอีกครู่หนึ่ง หลี่เชียนรับประทานอาหารเย็นเป็นเพื่อนจินเซียว ปรึกษาเรื่องการเดินทางในวันพรุ่งนี้เรียบร้อยแล้ว ถึงจะกลับเรือน
เจียงเซี่ยนกลับมาแล้ว และถอดปิ่นปักผมกับต่างหูแล้ว หลังจากหวีผมและล้างหน้าแล้วกำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งให้อิ้นไฉ่หวีผมให้นางอยู่
พอได้ยินเสียงนางก็หันหน้ามา และยิ้มออกมา ความสุขที่เต็มหัวใจมาปะทะหน้าอย่างปิดไม่มิด
“เจ้ากลับมา
