แล้วหรือ!” นางเอ่ย “ข้าให้ห้องครัวทำน้ำแกงสร่างเมาให้เจ้า เจ้าดื่มแล้วค่อยไปล้างมือล้างหน้า”
หลี่เชียนเอ่ยว่า “อืม” และอดไม่ได้ที่จะเข้าไปลูบศีรษะของเจียงเซี่ยน ดื่มน้ำแกงสร่างเมาตามคำพูดของนาง แล้วก็ตามสาวใช้เข้าไปในห้องน้ำ
ตอนที่เขาออกมา เจียงเซี่ยนเกล้ามวยและเปลี่ยนเป็นเสื้อชั้นในผ้าแพรสีขาวแล้วพิงหัวเตียงพลางอ่านนิยายอยู่
หลี่เชียนก็เข้าไปดูใกล้ๆ เห็นบนหน้าปกยังเป็นคุณหนูพาสาวใช้คนหนึ่งไปไหว้พระโพธิสัตว์กวนอิมในวัด นอกประตูวัดชายหนุ่มที่ดูเหมือนบัณฑิตกำลังแอบมองอยู่ ก็อดที่จะเอ่ยด้วยรอยยิ้มไม่ได้ว่า “หนังสือเล่มนี้สนุกมากหรือ? ข้าเห็นเมื่อวานเจ้าก็อ่านเล่มนี้เหมือนกัน!”
“ไม่สนุกแม้แต่นิดเดียว!” เจียงเซี่ยนพูดไปก็โยนหนังสือลงบนเตียงอย่างโกรธเล็กน้อย และเอ่ยว่า “คนที่เขียนหนังสือเล่มนี้ชื่อไป่เสี่ยวเซิง เขาต้องเป็นซิ่วไฉที่สอบตกอย่างแน่นอน เลยทำได้เพียงเขียนของที่คร่ำครึแบบนี้ออกมา…บัณฑิตในหนังสือเล่มนี้ฐานะครอบครัวยากจนมาก จึงยืมอาศัยเรียนหนังสือในวัด มีวันหนึ่ง…ลูกสาวของตระกูลที่มั่งคั่งมาจุดธูปในวัด เขาตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น จึงอยากแต่งงานกับคุณหนูตระกูลมั่งคั่ง พ่อของคุณหนูตระกูล
