โปรดปราน ขณะพินาศยังกลายเป็นแดนมงคลหลิงซวี และยังช่วยข้าคำนวณสืบค้นจนได้คัมภีร์หนึ่งเล่ม คัมภีร์วิถีหมื่นวิญญาณคืนสู่แดนเดิม ซึ่งเป็นหนทางข้าแสวงหาโอสถทองคำ หากใช้เคล็ดลับในคัมภีร์นี้กลืนกินผลมรรคผลหนึ่งเม็ด ก็สามารถฟื้นฟูแดนหวนซวีให้ฟื้นคืนอีกครา”
นี่คือความยึดมั่นของซั่วฮ่วน… และเป็นความจนใจของเขาด้วย
“ข้าแตกต่างจากท่าน ไม่เคยมีรากฐานแห่งเต๋า ไร้ซึ่งวาสนาได้กลับมาเกิดใหม่ฝึกฝนอีกหน ชีวิตหนึ่งแม้ยาวนาน แต่ก็มีเพียงตัวตนแท้จริงของข้าเพียงชาตินี้เท่านั้น”
“หนทางแสวงหาโอสถทองคำของพวกท่าน สำหรับข้าแล้วล้วนไร้ประโยชน์”
“มีเพียงคัมภีร์ วิถีหมื่นวิญญาณคืนสู่แดนเดิม นี้เท่านั้น… ที่เป็นเส้นทางมุ่งสู่เบื้องบนของข้า ยิ่งไปกว่านั้น ยังสามารถฟื้นคืนบ้านเกิดข้าได้อีก เพราะฉะนั้น หนทางนี้ ข้าจะต้องไป!”
เมื่อเอ่ยถึงเพียงนี้แล้ว ลวี่หยางทำได้เพียงประสานมือคารวะ “เช่นนั้น ขออวยพรให้สหายสัมฤทธิ์ผลตามใจปรารถนา”
ซั่วฮ่วนพยักหน้าเงียบงัน จากนั้นสะบัดมือหนึ่งออก
เพียงชั่วพริบตา ลวี่หยางก็รู้สึกว่าฟ้าดินพลิกกลับ หมุนวนดุจสวรรค์แปรผัน ร่างเขาถูกส่งออกมาจากภูเขาเทพหยวนฉือแล้ว ครั้นพอรู้สึกตัวอีกครั้งก็พบว่าตนตกลงสู่เขตสร้างรากฐานเสียแล้ว
ทอดสายตากวาดไปโดยรอบ ก็เห็นแสงพุทธะกลุ่มหนึ่งส่องประกายอยู่เบื้องหน้า
ลวี่หยางเห็นดังนั้นก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มบางๆ ออกมา ซั่วฮ่วนแม้เอ่ยปากว่าไม่อาจช่วยเหลือ
