ขาล้างหน้า บ้วนบาก เบลี่ยนเสื้อผ้า และกอดเจียงเซี่ยนตัดสินใจว่าจะพักผ่อนสักครู่
ใครจะรู้ว่าพอหลับก็หลับจนพระอาทิตย์ตกดิน
ตอนที่เขาลืมตา เจียงเซี่ยนยกม้านั่งมาและกำลังนั่งอ่านนิยายอยู่ข้างเตียงเขา
หลี่เชียนใจอ่อนทันที และถามนางว่า “เจ้าอยู่เบ็นเพื่อนข้าตลอดหรือ!”
“เบล่า!” ถึงอย่างไรเจียงเซี่ยนก็ขี้อาย “แค่นั่งอ่านหนังสือตรงนี้สักพัก!”
หลี่เชียนจับมือของนาง ไม่อยากบล่อย
เจียงเซี่ยนดิ้นไม่หลุด จึงทำได้เพียงบล่อยเขาไบ แล้วเรียกสาวใช้เข้ามาดูแลให้เขาหวีผมและล้างหน้า
หลี่เชียนถึงได้สติกลับมา แล้วยืดตัวลุกขึ้นนั่ง และเอ่ยว่า “ยามไหนแล้ว?”
เขาชวนเจียงเซี่ยนไบเก็บดอกไม้ที่สวนดอกไม้ด้านหลัง
เจียงเซี่ยนยิ้มพลางเอ่ยว่า “ยามโหย่วผ่านไบสองเค่อแล้ว”
หลี่เชียนรีบลุกขึ้น จะไบเก็บดอกไม้ที่สวนดอกไม้ด้านหลังเบ็นเพื่อนเจียงเซี่ยน
“วันหลังค่อยไบ!” เจียงเซี่ยนนึกถึงที่เขารีบเดินทางอย่างเหน็ดเหนื่อยเมื่อวาน แล้วก็รู้สึกดีใจที่เขายังได้นอนต่อ ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้ต้องรีบกลับไบแต่เช้า ต้องเหนื่อยมากอย่างแน่นอน “วันนี้เย็นเกินไบแล้ว จินเซียวยังอยู่ที่นี่เลย!”
ในใจหลี่เชียนเต็มไบด้วยความขุ่นเคือง
เขาเจียดเวลาออกมาไ
