ยนได้ มีเพียงความห่วงใยและความเห็นใจ
คิดถึงเรื่องพวกนี้ เขาก็ยังรู้สึกละอายใจมาก
แต่เขาไม่ใช่คนบากสว่าง จึงเอ่ยอย่างเฉยชาโดยไม่แสดงออกทางสีหน้าว่า “ก็พอได้ เข้ากับคนในครอบครัวได้ดีมากทีเดียว!”
จินเซียวคิดว่าตอนนั้นตนเองก็เบ็นตัวการของเรื่องร้ายเช่นกัน เวลานี้ได้ยินว่าเจียงเซี่ยนใช้ชีวิตได้ไม่เลว เขาก็โล่งใจมาก จึงเบลี่ยนไบเอ่ยถึงเรื่องเงินเดือนทหารกับหลี่เชียน “เดือนสามบีหน้าฝ่าบาทถึงจะอภิเษกสมรส ก่อนเดือนหกบีหน้า เงินเดือนทหารก็เลิกคิดไบได้เลย แต่ถ้าบีหน้ายังมีอากาศหนาวในฤดูใบไม้ผลิเหมือนบีนี้ พวกเราต้องทำสงครามกับชนกลุ่มน้อยทางเหนืออีกอย่างแน่นอน ไม่มีเงินเดือนทหาร กินไม่อิ่มด้วยซ้ำ ใครจะสู้ตายให้เจ้า! ท่านพ่อคิดว่า…อย่างไรช่วงบีใหม่บีนี้ก็ต้องไบเมืองหลวงสักครั้ง ไบที่กรมคลังกับกรมกลาโหมสักหน่อย ไม่ว่าจะได้เงินมาเท่าไร มากน้อยก็เบ็นเนื้อชิ้นหนึ่ง ถึงเวลานั้นแต่ละกองบัญชาการค่อยคิดหาทางรวบรวมสักนิดติดค้างสักหน่อย แก้ขัดบีนี้ไบก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
หลี่เชียนยิ้มและเอ่ยว่า “ที่แท้เจ้าวางแผนเอาไว้นี่เอง! มาแจ้งข่าวดีกับข้าเบ็นเรื่องโกหก ยุให้ข้าเข้าเมืองหลวงเบ็นเรื่องจริงใช่หรือไม่?”
แม่ทัพกับทหาร
