ห้นางอยู่โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งในเมือง ไว้พรุ่งนี้ข้ากลับไปค่อยพานางไปไท่หยวน…”
เขาอยากเจอเจียงเซี่ยนเร็วหน่อย จึงมาภูเขามังกรเมฆก่อน
เจียงเซี่ยนไม่เข้าใจ
นางแต่งงานเป็นเรื่องมงคล คนที่เป็นหม้ายต้องหลบเลี่ยง
แต่พวกนางแต่งงานกันเกือบสองเดือนแล้วไม่ใช่หรือ?
หลี่เชียนเอ่ยว่า “พวกเราต้องกลับบ้านเกิดไปเซ่นไหว้บรรพบุรุษ และบันทึกชื่อลงในบันทึกลำดับการสืบเชื้อสายประจำตระกูล ถึงจะถือว่าเสร็จสิ้นพิธีแต่งงาน”
ที่แท้ก็รู้สึกผิดกับนางเรื่องนี้หรือ!
เจียงเซี่ยนถอนหายใจยาวเหยียด ในใจเหมือนย้ายหินก้อนใหญ่ออกไปทันที และรู้สึกสบายใจขึ้น “พามาแล้วก็พามาแล้วสิ! แต่ก็ทิ้งคนไว้ในโรงเตี๊ยมแบบนี้ไม่ได้เหมือนกัน ข้าว่าแบบนี้แล้วกัน พรุ่งนี้ข้าจะให้ไป่เจี๋ยไป ไม่ ให้ชีกูกับไป่เจี๋ยไปด้วยกันดีกว่า เด็กสาวอย่างไป่เจี๋ยอาจจะคุยกับพี่หญิงไม่รู้เรื่อง ชีกูเหมาะสมกว่าไป่เจี๋ย ข้าจะให้พวกนางสองคนไปด้วยกัน ดูว่าพี่หญิงต้องการอะไรหรือไม่ พวกเราจะได้ดูแล ส่วนกลับถึงไท่หยวน ข้าว่าเจ้าต้องปรึกษาเรื่องนี้กับท่านพ่อ ดูว่าท่านพ่อคิดอย่างไร หากสามารถรับกลับมาได้จะดีที่สุด ในบ้านก็ไม่ขาดแคลนอาหารสามมื้อกับเสื้อผ้าสี่ฤดูของนาง
