เจียงเซี่ยนอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ และพลันคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ในทันใด จึงลองหยั่งเชิงว่า “เก็บเงินที่ทดแทนแรงงานเกณฑ์ไม่ได้ พวกเจ้าคงจะไม่ได้แอบเล่นตุกติกใช่หรือไม่?”
“แน่นอนอยู่แล้วขอรับ!” ปิงเหอเชิดคางขึ้นอย่างภูมิใจเล็กน้อย “ไม่อย่างนั้นคนพวกนั้นจะใจกล้าขนาดนั้นได้อย่างไร ทำให้ใต้เท้าจวงเก็บเงินกลับมาไม่ได้แม้แต่อำเภอเดียว!”
เรื่องราวมาถึงขั้นนี้แล้ว ติงหลิวไม่มีทางที่จะไม่สนใจอย่างแน่นอน
เจียงเซี่ยนพึมพำว่า “เช่นนั้นทางตระกูลจวงมีความเคลื่อนไหวอะไรหรือไม่?”
ปิงเหอลูบศีรษะ และเอ่ยว่า “เหมือนจะไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรขอรับ!”
นี่ไม่ปกติ
ใต้เท้าจวงสามารถเป็นถึงผู้ช่วยผู้ว่าราชการมณฑลได้ ก็ไม่มีทางจะเป็นคนโง่ เรื่องราวชัดเจนขนาดนี้ ต่อให้เขาไม่ไปร่ำไห้ร้องทุกข์กับติงหลิว ก็ควรจะโต้แย้งกับตระกูลหลี่เช่นกันว่าไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น…
เจียงเซี่ยนถามปิงเหอ “ช่วงนี้ตระกูลจวงมีงานเลี้ยงหรือแขกที่ค่อนข้างพิเศษมาหรือไม่?”
ปิงเหอคิดแล้วเอ่ยว่า “งานเลี้ยง…สองวันก่อนแม่ยายของใต้เท้าจวงฉลองวันเกิด ถึงแม้ตระกูลจวงจะไม่ได้ไปอวยพรวันเกิดให้ฮูหยินเฒ่าด้วยตนเอง แต่จัดพ่อบ้านไปส่งของขวัญวันเกิด ว่ากันว่าล้อรถนั้นกด
