เจียงเซี่ยนดึงดูดยุงกับแมลงมาตั้งแต่เด็ก เวลานางกับไป๋ซู่ไปเดินเล่นที่อุทยานหลวงในฤดูร้อน บนตัวนางเต็มไปด้วยจุดสีแดงที่ยุงกัด ทว่าไป๋ซู่กลับไม่เป็นอะไรเลย ดังนั้นนางจึงไม่ชอบอยู่สถานที่ที่ดึงดูดยุงอย่างศาลาริมน้ำและโถงบุปผา
“ยังดีที่เจ้าไม่จัดให้ข้าอยู่ศาลาริมน้ำ” เจียงเซี่ยนเอ่ยอย่างรู้สึกดีใจ และเล่าสิ่งที่เจอตั้งแต่เด็กจนโตให้หลี่เชียนฟัง
หลี่เชียนได้ยินแล้วก็หัวเราะเสียงดัง เขารู้สึกว่าตลกมาก และเอ่ยว่า “หากข้าจัดให้พวกเราอยู่ศาลาริมน้ำจริงๆ เจ้าจะทำอย่างไร?”
“ต้องย้ายที่อย่างแน่นอน” เจียงเซี่ยนเอ่ยอย่างไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว “เรื่องอื่นทนได้ เรื่องแบบนี้ทนไม่ได้อย่างเด็ดขาด”
หลี่เชียนยิ้มพลางเอ่ยว่า “ข้าดูไม่ออกว่าเรื่องอะไรสามารถทำให้เจ้าทนได้!”
เจียงเซี่ยนเอ่ยอย่างไม่พอใจว่า “เมื่อวานยังมีสาวใช้ไม่ระวังตัดดอกกล้วยไม้ที่ข้าเลี้ยงพัง ข้าก็ไม่ได้โกรธนี่นา! แล้วก็หลายวันก่อน...ห้องซักผ้าซักเสื้อกั๊กยาวปักดอกไม้นานาชนิดผ้าไหมหังพัง ข้าก็ไม่ได้โมโหนี่นา…”
หลี่เชียนก็อดไม่ได้ที่จะโอบนาง แล้ววางคางลงบนศีรษะของนาง พลางหัวเราะเบาๆ และเอ่ยว่า “นั่นเพราะหัวใจของเป่าหนิงของพว
