กเราใหญ่ และบรรจุแต่เรื่องใหญ่…”
เจียงเซี่ยนได้ยินแล้ว หัวใจก็เต้นผิดจังหวะ นางผลักหลี่เชียนออกทั้งที่หน้าแดง แล้วเอ่ยด้วยสีหน้าลนลานเล็กน้อยทว่ากลับแสร้งทำเป็นเยือกเย็นว่า “นั่นก็จริง! ข้าไม่ใช่ผู้หญิงที่จับตาดูเรือนด้านในทั้งวันเสียหน่อย ข้ามีเรื่องต้องใส่ใจมากมาย!”
“ใช่ ใช่ ใช่!” หลี่เชียนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม ตอบอย่างจริงใจมาก
แม้เขาจะรู้จักกับเจียงเซี่ยนได้ไม่นาน แต่เขารู้สึกได้จริงๆ ว่า เจียงเซี่ยนไม่ค่อยรู้พวกเรื่องจุกจิกข้างกาย กระทั่งพวกความรู้ทั่วไปด้วยซ้ำ ทว่านางกลับความรู้สึกไวกับสถานการณ์ของราชสำนักและความเปลี่ยนแปลงของสถานการณ์ทางการเมืองมาก
บางทีเจียงเซี่ยนอาจจะถูกไทฮองไทเฮากับตระกูลเจียงปลูกฝังให้เป็นฮองเฮามาตลอด ดังนั้นถึงได้เป็นแบบนี้กระมัง?
หลี่เชียนคาดเดา และยิ่งรู้สึกว่าการให้เจียงเซี่ยนไปคุมพวกเรื่องเล็กน้อยที่ไม่สำคัญในตระกูลไม่เป็นธรรมกับเจียงเซี่ยนเกินไป แล้วก็ผิดต่อการปลูกฝังเจียงเซี่ยนของตระกูลเจียงกับไทฮองไทเฮาเช่นกัน เขาคิดว่าหากเขามีโอกาสเข้าเมืองหลวง จะไปคุกเข่าคำนับไทฮองไทเฮาและขอบคุณนางอย่างจริงใจแน่นอน
ทั้งสองคนพูดคุยพลางหัวเราะ ไม่นานก็ถึงสวนดอกไม้ด้านหลังแล้ว
พวก
