กไปหรือไม่?”
เจียงเซี่ยนอยากไป แต่พอคิดว่าหลังเขามีแต่พี่น้องของหลี่เชียน นางไปอาจจะไม่ค่อยเหมาะสม จึงส่ายหน้า
หลี่เชียนยิ้มออกมา พอเห็นความลังเลของเจียงเซี่ยน ก็สั่งไป่เจี๋ยทันที โดยไม่ยอมให้นางสอดปากว่า “ช่วยท่านหญิงเปลี่ยนเสื้อผ้า เดี๋ยวนางจะไปย่างเนื้อที่หลังเขากับข้า”
เจียงเซี่ยนเบิกตาโต
หลี่เชียนก็ยิ้มและเอ่ยข้างหูนางว่า “ข้าจะไปบอกฮูหยิน ให้นางพาตงจื้อกับน้องหญิงสกุลเหอไปด้วย”
เจียงเซี่ยนยังคงลังเลเล็กน้อย หลี่เชียนก็ยิ้มและออกไปจากห้องนอนแล้ว
เซียงเอ๋อร์กับจุ้ยเอ๋อร์ที่รับใช้อยู่ข้างๆ แลกเปลี่ยนสายตากัน
เมื่อก่อนหลี่เชียนเรียกเหอถงเหนียงว่าคุณหนูเหอตลอด แต่เวลานี้กลับเรียกนางว่าน้องหญิงสกุลเหอ แสดงว่ายอมรับญาติอย่างเหอถงเหนียงแล้ว
ต่อไปเหอถงเหนียงมีตระกูลหลี่สนับสนุน หากหาสามีที่ฐานะสูงศักดิ์ได้ ชีวิตในภายภาคหน้าก็มีแต่จะดีขึ้นเรื่อยๆ
ทว่าหากคิดดูให้ดี นี่ก็เป็นเพราะเจียงเซี่ยนยอมรับเหอถงเหนียงแล้วเช่นกัน
จะเห็นได้ว่ารับใช้ท่านหญิงให้ดีสำคัญแค่ไหน!
ทั้งสองคนกลัว จึงทำอะไรอย่างเบาและนุ่มนวลขึ้นกว่าเมื่อก่อนอีกเล็กน้อย
แน่นอนว่าเจียงเซี่ยนย่อมไม่รู้ว่าสาวใช้
