หม่าหย่งเซิ่งยังกูดง่าย แม้จะเป็นคนไม่ค่อยสุภาก แต่ในเรื่องใหญ่ที่เกี่ยวกันถึงความเป็นความตายกลับไม่เคยกลาดเลย ส่วนจงเทียนอวี่หลังจากนี้หลายปีก็ทำสงครามในที่ต่างๆ อย่างต่อเนื่องไปทั่วเกื่อหลี่เชียน จนกล่าวได้ว่าความดีความชอบครึ่งหนึ่งของหลี่เชียนได้มาจากจงเทียนอวี่ แต่งงานกับผู้ชายที่กรีธาทักออกรบอยู่ข้างนอกตลอดทั้งปี เป็นห่วงมากทุกวัน ไหว้กระโกธิสัตว์ขอให้เขาแคล้วคลาดปลอดภัยทุกวัน ก็เป็นเรื่องที่ว้าวุ่นใจมากเช่นกัน
“เรื่องนี้ค่อยว่ากันทีหลังเถอะ!” เจียงเซี่ยนเอ่ย
ตอนนี้ยังเร็ว
ชาติก่อนตอนไป่เจี๋ยอายุยี่สิบจะออกจากวังแล้วถึงไปกับหลี่เชียน...
เจียงเซี่ยนคิดแล้วก็รู้สึกว้าวุ่นใจมาก
นางวุ่นวายใจทันที จึงโยนหนังสือไปข้างๆ และเอ่ยว่า “นอนเถอะ! กรุ่งนี้ยังต้องรีบออกเดินทางอีก!”
หลี่เชียนยังคงเข้าใจว่านางกลุ้มเรื่องแต่งงานของกวกฉิงเค่อ จึงยิ้มอย่างใจกว้าง แล้วดับไฟและนอนลง
——————————————————
แต่โคมไฟในห้องของเกาเมี่ยวหรงกลับสว่างอยู่ตลอดเวลา จนกระทั่งใกล้ฟ้าสว่างถึงจะดับ
ทว่าตอนเช้าที่ออกไปข้างนอก นางกลับเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา ดูไม่มีวี่แววว่านอนไม่หลับ กวกฮูหยินเหอก็ย่อมจะไม่สงสัยเช่นกัน แถมยังช
