เช่นนั้นตระกูลหลี่เป็นอย่างไร นางก็ใช้ชีวิตอย่างนั้น ตอนที่รู้สึกลำบากก็แอบให้สิ่งที่ดีเลิศกว่าปกติแก่ตนเอง
ได้ยินหลี่เชียนเอ่ยเช่นนี้ นางปรายตามองหลี่เชียนครั้งหนึ่ง
สายตานั้น เหมือนทั้งโกรธและตำหนิ แถมยังเจือความงดงามและน่ารักเล็กน้อย
หลี่เชียนใจสั่น แล้วก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มและโอบเจียงเซี่ยนไว้ในอ้อมแขน เขาจูบบนศีรษะนาง แล้วเอ่ยเสียงเบาว่า “ข้าจะไม่พูดแบบนี้อีกแล้ว ดีหรือไม่?”
คนที่อยู่ตรงหน้านี้รู้ใจนางเช่นนี้ ราวกับมุดเข้าไปดูในใจนาง แล้วจะให้นางไม่เชื่อเขาและไม่ชอบเขาได้อย่างไร
เจียงเซี่ยนยิ้มตาหยี และพิงอยู่ในอ้อมกอดของเขาอย่างไม่ใส่ใจ
หลี่เชียนรู้สึกได้ว่าเจียงเซี่ยนพิงเขา จึงกระชับมือกอดเจียงเซี่ยนแน่นขึ้น
“เป่าหนิง” เขารับประกันกับนาง “อย่างมากที่สุดข้ามาเยี่ยมเจ้าได้ทุกเจ็ดวัน หากเจ้าอยู่ที่บ้านและรู้สึกไม่สนุก ลองสั่งปิงเหอก็ได้ ให้ชีกูพาเจ้าไปเดินเล่นแถวนั้น ข้าจำได้ว่าที่นั่นยังมีลำธารเล็กๆ สามารถตกปลาได้ ตอนเด็กๆ ที่ข้าตามท่านพ่อไป ยังเคยลงไปจับปลาในแม่น้ำด้วย ปลานั้นล้วนตัวไม่ใหญ่ แต่รสชาติกลับอร่อยมาก จะทำน้ำแกงปลาหรือใช้น้ำมันทอดก็อร่อยมาก ข้างๆ ยังม
