ิดตามมา “ทำบะหมี่ให้ท่านหญิงชามหนึ่ง ใช้ถ้วย ตะเกียบ และน้ำที่นำมาจากบ้าน”
เพราะต้องดื่มชา พวกเขาจึงพกน้ำแร่ภูเขามาด้วย
ชีกูยิ้มพลางขานว่า “เจ้าค่ะ” และถอยออกไป
นี่เป็นความผิดพลาดของหลี่เชียน
ก่อนหน้านี้ตอนที่เจียงเซี่ยนตามเขาไปซานซี กินด้วยกันอยู่ด้วยกัน ดูอดทนต่อความลำบากเก่งมาก ดังนั้นตอนที่หลี่ไท่มาถามเขา เขาคิดว่าพักที่ชุมชนตระกูลจางแค่คืนเดียว จึงไม่ได้ใส่ใจ และเห็นด้วยกับการจัดการของหลี่ไท่ ให้คนครัวกับคนงานที่จะไปรับใช้พวกเขาที่ภูเขามังกรเมฆไปที่ภูเขามังกรเมฆก่อนหนึ่งวัน เตรียมการล่วงหน้า แบบนี้ตอนที่พวกเขาไปถึงภูเขามังกรเมฆก็มีน้ำแกงร้อนกับน้ำร้อนแล้ว
เขานั่งลงที่ขอบเตียง และรับผ้าเช็ดหน้าที่อิ้นไฉ่ยื่นมาไปเช็ดหน้าให้เจียงเซี่ยน
เจียงเซี่ยนหน้าแดง และรีบลุกขึ้นนั่ง แล้วเอ่ยว่า “ข้าทำเอง!”
หลี่เชียนก็ไม่ฝืนใจเช่นกัน รอนางเช็ดหน้าเสร็จแล้ว ก็ยื่นผ้าเช็ดหน้าให้อิ้นไฉ่ แล้วลูบศีรษะของเจียงเซี่ยน ความรู้สึกเสียใจฉายวาบผ่านไปในดวงตาอย่างเบาบาง และเอ่ยเสียงเบาว่า “ทำให้เจ้าลำบากแล้ว”
เจียงเซี่ยนรู้มาโดยตลอดว่า เข้าเมืองตาหลิ่ว ต้องหลิ่วตาตาม
ในเมื่อนางแต่งงานกับหลี่เชียนแล้ว
