อรุ่งนี้เจ้ายังต้องไปเยี่ยมคุณหนูสามตระกูลซือที่ตระกูลซืออีกไม่ใช่หรือ? หากตื่นสายและไปสายก็ไม่ดีแล้ว!”
สีหน้าของเกาเมี่ยวหรงถึงจะผ่อนคลายลง นางย่อตัวคารวะหลี่ฉางชิง แล้วเอ่ยอย่างรู้สึกผิดว่า “ขอบคุณท่านลุงมาก” และเอ่ยว่า “เรือนของตงจื้อนั้น สองสามวันนี้ข้าจะไม่ไปชั่วคราว ไว้อีกสองสามวันนางหายโกรธแล้ว ข้าค่อยอธิบายกับนาง”
ก่อนหน้านี้นางสอนการบ้านของหลี่ตงจื้อมาโดยตลอด
หลี่ฉางชิงกำลังจะรั้งไว้ หลี่เชียนเดินเข้ามาแล้ว
เห็นเกาฝูอวี้กับเกาเมี่ยวหรงอยู่ด้วย เขาประหลาดใจเล็กน้อย ทว่าก็เก็บความประหลาดใจของตนเองอย่างเร็วมาก และคารวะเกาฝูอวี้กับเกาเมี่ยวหรง
หลี่ฉางชิงจึงไม่คิดเรื่องของหลี่ตงจื้อแล้วเช่นกัน เขาเอ่ยอย่างรวบรัดและไล่เกาฝูอวี้กับเกาเมี่ยวหรงออกไป แล้วรีบถามหลี่เชียนว่า “ท่านหญิงว่าอย่างไรบ้าง?”
แต่หลี่เชียนกลับอยากรู้เรื่องเกาฝูอวี้เล็กน้อย จึงเอ่ยว่า “ท่านอ่อ เย็นขนาดนี้ท่านฝูอวี้กับแม่นางเกามาหาท่านทำไม?”
“มาอธิบายเรื่องตงจื้อนิดหน่อย” หลังจากหลี่ฉางชิงเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้หลี่เชียนฟังแล้วก็ลืมเรื่องนี้ไปจนหมดสิ้น และถามถึงเจียงเซี่ยน “นางเป็นอย่างไรบ้าง? โกรธเป็นอิเศษห
